مصطفی قاسمیان، رها؛ فیلم «غبار میمون» به کارگردانی آرش معیریان که پایانبخش نخستین روز چهل و چهارمین جشنواره ملی فیلم فجر لقب گرفت، اثری غافلگیرکننده بود، چراکه کسی فکرش را هم نمیکرد بدون برگزاری مراسم قرعهکشی، در برنامه اولین روز جشنواره فیلم فجر، اثری بسیار ضعیف جانمایی شده باشد. در ادامه متن و حاشیه رونمایی از این فیلم را از ۳ منظر میخوانید.
قصه و حالوهوا
«غبار میمون» حالوهوایی بسیار شبیه به سریالهای جاسوسی سالهای اخیر تلویزیون دارد، اما با استانداردهای پوشش، خشونت و به طور کلی خطوط قرمز سینما و نمایش خانگی. فیلم داستانی درباره «ایمانوئل» دانشمند انگلیسی ایرانیتبار را روایت میکند که به عنوان منبع با وزارت اطلاعات ایران همکاری میکند، اما لو میرود و به زودی دستگیر خواهد شد. بنابراین ماموران وزارت اطلاعات برنامهریزی میکنند تا جان او را نجات داده و «ایمانوئل» را به ایران برگردانند؛ عملیاتی که با پیچیدگیهای فراوانی همراه است.
ارزیابی کوتاه
«غبار میمون» را میتوان نخستین فیلم جشنواره چهل و چهارم فجر دانست که لقب «کمدی ناخواسته» میگیرد. این فیلم که در همه ابعاد فنی، تکنیکی و هنری در سطحی پایینتر از سینما و حتی تلویزیون ساخته شده، تقریبا در هیچ زمینهای حرفی برای گفتن ندارد و اساسا حضورش در بخش مسابقه فجر، محل سوال است. داستان «غبار میمون» تا حدود ۳۰ دقیقه نخست، با ورود متوالی شخصیتهای متعدد، برای تماشاگران مبهم است، اما پس از آن هم با دیالوگهای فلسفینما و شعاری و نقشآفرینیهای تکراری و تصنعی، امکان برقراری ارتباط با تماشاگران را ندارد. از جمله معدود نقاط مثبت فیلم میتوان به ریتم تند آن اشاره کرد.
واکنش اهالی رسانه
تنها فیلم روز اول که بعید است هیچ واکنش مثبتی برانگیخته باشد، «غبار میمون» است که چندین بار بخشهایی از سالن پردیس ملت را به خندههایی از سر تمسخر واداشت. در کاخ جشنواره شنیده میشد یکی از نقاط ضعف اصلی فیلم، تدوین آن است که نتوانسته مینیسریال نمایش خانگی را به یک فیلم بلند سینمایی تبدیل کند و مجموعهای از سکانسهایی تکهتکه و نهچندان مرتبط به نظر میرسد؛ تا جایی که گاه سخن شخصیتها به طور کامل منعقد نمیشود. ورود حجم بالایی از بازیگران در دقایق مختلف فیلم -که برخی فقط یکی دو سکانس دارند- از جمله مواردی بود که واکنش منفی اهالی رسانه را برانگیخت.