کار ما ثبت لحظه است، هر طور که باشد!

کامیار خطیبی، دبیر عکس رسانه رها: چهل و چهارمین دوره جشنواره فیلم فجر برای خیلی‌ها با فیلم‌ها تعریف شد، برای ما با حاشیه، تحریم برخی هنرمندان، بی‌نظمی و سرمای کنار پله‌های اضطراری. سهم عکاس‌ها میزی بود چسبیده به راه‌پله اضطرار؛ جایی که بیشتر به تبعید می‌خورد تا استقرار رسانه. نه اینترنتی در کار بود، نه پذیرایی درست‌وحسابی، نه نظم مشخصی. برای اینکه عکس‌ها به‌موقع برسد، حدود ۶۰-۷۰ گیگ از اینترنت شخصی هزینه شد؛ بعضی‌هایمان هم سهممان سرماخوردگی بود. این‌ها نشان می‌دهد دبیرخانه حتی در حد حداقل‌ها هم آماده نبود. چهره‌ها کم بودند و فرش قرمز خلوت‌تر از همیشه؛ اما ما سال‌هاست یاد گرفته‌ایم چهره و جریان و گروه برایمان تعیین‌کننده نباشد. کار ما ثبت لحظه است، هر طور که باشد. حتی وقتی ستاره‌ای نیست، باز هم قصه‌ای برای قاب‌شدن وجود دارد. عکاس‌ها معمولاً توی قاب نیستند، اما قاب بدون آن‌ها شکل نمی‌گیرد. دیده نمی‌شویم، اما نبودنمان زود به چشم می‌آید. از ۱۱ روز و حدود ۲۵ هزار فریم، ۱۰ عکس سلکت کردم؛ عصاره ایستادن‌ها، دویدن‌ها و ایستادگی بی‌سر و صدای عکاس‌هایی که ستون نامرئی حافظه هر رویدادی‌اند.