به گزارش خبرنگار رها، در دو جشنواره اروپایی کن و ونیز که از دیرباز رقبایی شبیه به هم بودند، یکی از آئینهای تکراری پس از اولین نمایش هر فیلم، تشویق ایستاده حضار است. یک تشویق چنددقیقهای که جزو رسوم جشنواره بهحساب میآید و خودجوش نیست. این مسأله تابهحال بارها مورد بحث قرار گرفته و عمده نگاهها به آن هم انتقادی بوده است. حالا و در میانه برگزاری کن ۷۹ استیو پوند Steve Pond روزنامهنگار و منتقد سینما که خبرنگار وبگاه آمریکایی دِرَپ (TheWrap) و سردبیر بخش جوایز این رسانه است، در یادداشتی که با تصویر جعفر پناهی در اولین نمایش «یک تصادف ساده» است، به این مسأله واکنشی جدید نشان داده است. در مقدمه این مطلب آمده است: «بحث سرِ خبر نیست؛ این صرفاً یک طعمهٔ کلیکِ مسخرهٔ سینهفیلهاست، اما فضایی در سالن سینما ایجاد میکند که فیلمسازان کارکشته را هم معذب میکند.»
در جشنوارهٔ فیلم کن، کرنومتر به اندازهٔ کارتِ خبرنگاری ضروری شده است. در حالی که تشویقهای ایستاده با هر اکران افتتاحیه طولانیتر میشوند، خودِ تشویقها دارند به اجرایی نمایشی تبدیل میشوند و مرز میان واکنش واقعی تماشاگران و نمایشِ جشنوارهای را محو میکنند.»
متن کامل این یادداشت از این قرار است:
روزگاری، ابزار ضروری برای یک خبرنگار یا منتقد که مراسم افتتاحیه جشنواره فیلم کن را پوشش میداد، یک دفترچه یادداشت و یک خودکار بود. اما این روزها، یک مورد ضروری و در عین حال تأسفبار به این فهرست اضافه شده است: مثل برنامه کرنومتر روی آیفون. همه اینها به خاطر آن تشویقهای ایستاده لعنتی است.
البته هیچ اشکالی ندارد که تماشاگران افتتاحیه کن، کارگردانان، نویسندگان و بازیگران فیلمهای شایسته را با شور و شوق فراوان تشویق کنند. اما تشویقهای ایستادهی طولانی در سالن بزرگ لومیر به امری عادی و یکسان و به آیینی آزاردهنده تبدیل شده است، درست به اندازهی سلفیهای فرش قرمز که جشنواره، سالها پیش سعی در ممنوع کردن آنها داشت.
کار به جایی رسیده که تشویق ایستاده چهار دقیقهای نشانه ضعف است؛ اگر تماشاگران حداقل پنج یا شش دقیقه روی پاهایشان نایستند، نتیجهگیری ناخودآگاه این است که واقعاً فیلمی را که دیدهاند دوست نداشتهاند.
این تشویقها اتفاق جدیدی نیست، صرفاً یک تبلیغ احمقانه برای سینمادوستان است، اما فضایی را در سالن ایجاد میکند که فیلمسازان ماهر احساس معذب بودن میکنند.
اگر واقعیت را بخواهیم، مدت زمان تشویق تماشاگران نشان نمیدهد که یک فیلم در گیشه یا از نظر منتقدان موفق خواهد بود یا نه. سال گذشته، «ارزش احساسی» طولانیترین تشویقها را به خود اختصاص داد (۱۵ تا ۱۹ دقیقه، بسته به اینکه به کرنومتر چه کسی اعتماد دارید) اما نخل طلا را به «فقط یک تصادف برد» (با ۸ تا ۱۰ دقیقه تشویق) باخت و در گیشه توسط «ماموریت: غیرممکن – تسویه حساب نهایی» (که ۶ تا ۷ دقیقه تشویق داشت) کوچک شمرده شد.
در سال ۲۰۱۹ هم «جوکر» تاد فیلیپس در ونیز (که این بازی را به همان اندازه کن، با شور و شوق انجام میدهد) هشت دقیقه تشویق دریافت کرد، اما دنباله آن در سال ۲۰۲۴، «جوکر: جنون دو نفره» که هیچکس به اندازه اولی دوستش نداشت، ۱۳ دقیقه تشویق دریافت کرد.
البته، اشتیاق واقعی برای فیلمهای عالی در سینماهای مملو از جمعیت هرگز چیز بدی نیست و شاید فکر کردن به اینکه آیا چیزی میتواند رکورد کن را که ظاهراً دو دهه پیش با ۲۲ دقیقه تشویق برای فیلم «هزارتوی پن» ساخته گیرمو دل تورو ثبت شد، بشکند یا نه، جالب باشد. اما وقتی تشویقها به یک آزمون استقامت نمایشی و بهانهای برای تیترهای بیمزه تبدیل میشوند، فقط آزاردهنده هستند. خوب میشد اگر تماشاگران کن و خبرنگاران آن یاد میگرفتند چه زمانی بایستند و چه زمانی متوقف شوند.
انتهای پیام/