مصطفی قاسمیان، رها؛ «خواب» به کارگردانی مانی مقدم، از فیلمهای کنجکاویبرانگیز چهل و چهارمین جشنواره فیلم فجر است که خصوصا به علت همکاری رضا عطاران و مریلا زارعی پس از افزون بر یک دهه، توجهات را جلب کرده بود. در ادامه متن و حاشیه رونمایی این فیلم را از ۳ منظر میخوانید.
قصه و حالوهوا
«خواب» درامی روانشناسانه است که از بین رفتن مرز میان واقعیت و رویا را تصویر میکند و به صورت ضمنی از مشکلات زوجها میگوید. فیلم قصه «مجتبی» کارمند ساده و خسته بایگانی را روایت میکند که در چرخه تکراری و ملالآور زندگی روزمرهاش گرفتار شده و توسط هیچکس به خصوص همسرش جدی گرفته نمیشود، اما با پیدایش یک خواب دنبالهدار و عجیب، با زنی آشنا میشود که به تدریج تمام وجودش را تسخیر میکند و مرز خواب و بیداری او را در هم میشکند. «خواب» از لحاظ مضمونی، شباهتهایی به «تلقین» ساخته کریستوفر نولان دارد، هرچند عناصر اکشن و درگیری ندارد.
ارزیابی کوتاه
«خواب» فیلم درگیرکننده و قابل قبولی از آب درآمده که خصوصا با یک پایانبندی مناسب و پرهیز از باج دادن به تماشاگر، تاثیرگذار میشود. فیلمساز اجرای خوبی دارد و با فضاسازی قوی که به آهستگی، حالوهوای فیلم را با مشکل روانی شخصیت اصلی هماهنگ میکند، ظهور یک کارگردان کاربلد را نشان میدهد. در عین حال، پیش از رسیدن وضعیت شخصیت اصلی به نقطه غیرقابل بازگشت، ریتم فیلم کمی کند است و مخاطب خود را خسته میکند. رضا عطاران نقشآفرینی قدرتمندی در «خواب» دارد که احساسات مخاطب را در یک سوم پایانی فیلم برمیانگیزد و تاثیر فیلم را دوچندان میکند.
واکنش اهالی رسانه
فیلم «خواب» در نمایش نخست جشنوارهایاش، واکنشهای متفاوتی از اهالی رسانه دریافت کرد و در مجموع در زمره آثار متوسط تا قابل بحث این دوره قرار گرفت. از نقاط مشترک بسیاری از نظرات، بازی درخشان و باورپذیر رضا عطاران در نقش «مجتبی» بود که اغلب خبرنگاران بر آن اتفاق نظر داشتند و آن را یکی از نقاط قوت فیلم دانستند؛ اگرچه برخی معتقد بودند فیلمنامه و کارگردانی نتوانسته از پتانسیل کامل بازیگران، به ویژه در نقشهای مکمل، بهره ببرد و ایدههای جذاب درباره مرز خواب و بیداری در نهایت به آشفتگی و عدم انسجام رسیده است.