به گزارش خبرنگار رها، عصر روز سهشنبه ۱۸ فروردین ساختمان شماره دو خانه سینما میزبان مراسم چهلمین روز درگذشت دختران دبستان میناب بود، دختران معصومی که در دقایق نخست جنگ تحمیلی آمریکا و رژیم صهیونیستی به کشورمان غریبانه به شهادت رسیدند.
در این مراسم که به همت خانه سینما برگزار شد تعداد زیادی از اهالی سینما و مدیران فرهنگی حضور داشتند، افرادی همچون رائد فریدزاده، همایون اسعدیان، حامد جعفری، سید جمال ساداتیان، فرهاد توحیدی، وحید آقاپور، حبیب ایلبیگی، مهدی جعفری، علی روئینتن، محمد مهدی عسگرپور، غلامرضا موسوی، محسن بهاری، محمود گبرلو، فرزین محدث، محمدرضا مقدسیان، آناهید آباد، مرتضی رزاق کریمی، علیرضا نجفزاده، شکرخدا گودرزی و… از حاضران در این مراسم بودند.
تا پیش از آغاز رسمی مراسم قطعات مختلف موسیقی که هنرمندان شناخته شده در وصف ایران خواندند در حیاط ساختمان شماره دو خانه سینما پخش میشد و بنر بزرگی پشت تریبون در حال نصب بود، بنری با عکسی از کلاس درسی تخریب شده که روی تخته نوشته شده بود «درس امروز: وطن». این برنامه با اجرای حامد شکیبانیا آغاز شد.
اگر چنگیز و اسکند توانستند، ترامپ هم میتواند
همایون اسعدیان رئیس خانه سینما بهعنوان نخستین سخنران پشت تریبون ایستاد و گفت: در طول فعالیت صنفی که داشتم این تلخترین خوشامدگویی من است، همانطور که غمبارترین نوروز عمرم را داشتم مثل همه مردم ایران. درس امروز وطن است، ما روز اول جنگ بیش از ۱۶۰ کودک را از دست دادیم و دنیا سکوت کرد. ما در جهانی زندگی میکنیم که تکنولوژی را با تمدن اشتباه گرفتند. میگویند امشب تمدن بزرگ ایران از بین میرود. دو کشور که یکی بیش از ۷۰ سال قدمت دارد و دیگری بیش از ۲۰۰ سال میخواهند تمدن هزاران ساله را از بین ببرند. مگر مغول توانست؟ مگر اسکندر توانست؟ تمدن ریشه در رگ و پی مردم و رودخانههای ایران دارد، میتوان به ایران آسیب زد، زیرساختهایش را نابود کرد و میلیون ها نفر را کشت ولی تمدنش را نه.
وی افزود: جهان هیچوقت انقدرد افسارگسیخته نبوده که ببینیم دیوانهها اینطور رفتار کنند. این تمدن آنها تصور نابودیاش را دارند در خون ما جریان دارد و با نابودی پتروشیمی و نیروگاه برق از بین نمیرود. به قول نیما ایران همواره ققنوسوار از دل خاکستر سر بر میآورد. درس امروز وطن، بزرگترین تجربه من در این ۴۰ روز بوده است، جدا از تمام علایق سیاسی و انتقاداتی که به حاکمیت دارم، درس امروز وطن است. این گربه حفظ خواهد شد همانطور که تمدن یونان و روم حفظ شد. درس امروز وطن، این را فراموش نمیکنیم.
در ادامه مراسم محمد فرشتهنژاد آهنگساز سینمای ایران پشت تریبون رفت و عنوان کرد: من به نمایندگی از دوستانم که کار موسیقی برای سینما میکنند اینجا هستم. روز ۱۱ اسفند من قطعهای برای بچههای میناب ساختم. خیلی حال بدی داشتم، ترانه و آهنگ این قطعه را با گریه ساختم و دائم به این بچهها فکر میکردم. بدترین لحظه برای من این بود که به شب قبل از انفجار زندگی این بچهها فکر کنم و آرزوهایی که داشتند و همه این آرزوهای رنگی با یک کلیک شد آرزوی محال. به یادشان هستیم و به آن ققنوسهایی که از خاکستر بیرون میآیند میآموزیم وطنشان را دوست داشته باشند.
سپس در ادامه مراسم قطعه بچههای میناب ساخته محمد فرشتهنژاد پخش شد. بعد از آن نیز همه قطعهای برای ایران همخوانی کردند.
هنرمندان در مقابل هم نایستند
محمدمهدی عسگرپور دیگر سخنران این مراسم بود که در سخنانی اظهار کرد: امسال با وضعیت متفاوتی مواجهیم و یکی از غمبارترین سالها را شروع کردیم که مشابه آن را در سالهای اخیر ندیده بودیم. وحوش به اصطلاح نقطهزن که آمده بودند کمک کنند به برخی از مردم که به دنبال آزادیاند، این کار را کردند و جان پاک تعداد زیادی از عزیزان ما را گرفتند و بیش از ۱۶۰ کودک در مدرسه میناب به شهادت رسیدند که از سرمایههای ایران بودند.
وی در مورد اصرار به حضور هنرمندان در عرصه گفت: این یک موضوع جدید نیست و ما از سالهای دورتر درگیر مفهوم خودی و غیرخودی بین هنرمندان بودیم که سر هر رویدادی شروع میکردند به شمردن که جه کسانی آمدند کنارشان و چه کسانی نه. در این میان برخی رسانهها به ویژه تلویزیون نقش مخربی داشتند. البته ما امروز نباید زیاد گلایه کنیم و دور یک مفهوم مشترک که عشق به وطن است بمانیم.
این مدیر فرهنگی اضافه کرد: لازم به اشاره نیست که بدانیم ما چه قدمتی داریم در تمدن جهان که از بین رفتنی نیست. نقطه اشتراک ما وطن است و مزیت نسبی ما هم همینجاست. اگر راجع به همگرایی صحبت میکنیم باید این را پیگیری کنیم. مبادا برخی همکاران ما از تریبونهایی که در اختیار دارند به دوگانهسازی دامن بزنند و بگویند که دیگر دیر شده و اگر کسی تا به امروز حرفی نزده دیگر نباید بیاید. ما در فرهنگ شیعه نیز چنین نگاهی نداریم، همانطور که امام حسین (ع) تا دم شهادت تلاش میکرد از جبهه مخالف یار بیاورد سمت رستگاری. سکوت و حضور و نوع و اندازه حرف زدن هنرمندان دلیل دارد و آنقدر برای هم تعیین تکلیف نکنیم. از همکارانم میخواهم در این موقعیت حساس که جدی تر از آن در طول تاریخ نداشتیم، مقابل هم نایستیم.
عسگرپور با اشاره به جنایتهای جنگی رخ داده در ایران گفت: سکوت جامعه جهانی درخصوص فلان فاجعه جزئی از ساختار جهان است و ما انگار تازه متوجه شدیم که خود واقعی دشمن چیست. روز اول از آزادی میگفتند امروز میگویند زیرساخت میزنیم و شاید فردا بگویند میخواهم بمب اتم بزنیم. این واقعیت جهان است و با آن مواجه شدیم. ما در این عزا نباید در بهت بمانیم. مردم امروز ما با مردم دو ماه پیش متفاوت هستند و هنرمندان هم همین وضعیت را دارند. تمدن ایرانی که از بین رفتنی نیست و قدمت اساسی دارد.
وی در پایان گفت: این روزها باید همگرایانه برخورد کنیم، خودی و غیرخودی را فراموش کنید، برخی رسانههای ما بعضا همگرا میشوند با رسانههای خارج نشین. برخی هنرمندان که به یکدیگر میتازند هم اشتباه میکنند. برخی رسانهها هم به این جریان دامن میزنند و نباید وارد بازی آنها شویم. ایران برای همه ماست و حتما پیروز خواهیم شد.
در ادامه مراسم شکرخدا گودرزی، هم دقایقی پست تریبون رفت و شعری حماسی درباره این روزهای ایران خواند. در انتهای مراسم نیز هنرمندان شمعهایی به یاد کودکان دبستان میناب روشن کردند.