فصل اول سریال «بامداد خمار» در حالی به پایان رسید که این اثر اقتباسی تفاوت‌های زیادی با نسخه مکتوب داشت. برخی شخصیت‌ها به داستان اضافه شدند و برخی از کاراکترهای کتاب نیز همچنان در آن حضور ندارند.

سریال «شیش‌ماهه» به کارگردانی مهران مدیری رتبه اول پرمخاطب‌ترین سریال حال حاضر تلویزیون را در اختیار دارد.

سریال «شغال» در حالی به پایان رسید که ضعف‌های ریز و درشت موجود در داستانش تا قسمت پایانی در کار وجود داشت.

از قدیم گفته‌اند: «با حلواحلوا کردن، دهان شیرین نمی‌شود». حالا حکایت حال‌وهوای این روزهای تلویزیون است که با «پدر، پدر گفتن»، سیمایش پدرانه نمی‌شود.

سینمای ایران در سال جاری تعدادی فیلم‌ شاخص اجتماعی با نقش پدر در روایت خود روی پرده سالن‌های سینما داشت. در اغلب این آثار می‌توان ویژگی‌های مشترکی بین کاراکتر پدرها رویت کرد؛ آن‌ها به وضوح در کشمکش با جهان پیرامون‌شان تنها هستند.

«بهار شیراز» از همان قسمت‌های ابتدایی نشان می‌دهد بیش از آنکه در پی خلق داستانی پرحادثه و گره‌ افکن باشد، قصد دارد حال ‌و هوا بسازد؛ حال ‌و هوایی صمیمی، آشنا و ریشه‌دار در فرهنگ شهری که نامش را یدک می‌کشد.

نمایش‌های رادیویی سابقه‌ای تاریخی در ایران دارند اما آنچه که می‌تواند زنگ خطری جدی باشد تولید این آثاری از این دست صرفاً برای حضور در جشنواره‌ها و بدون توجه به شنیده شدن از سوی مخاطبان عمومی است.

نخستین قسمت از فصل دوم مسابقه «گل یا پوچ» از پلتفرم فیلیمو منتشر شد، مسابقه‌ای که این بار به میزبانی صابر ابر برگزار می‌شود و تغییراتی به نسبت فصل اول در آن اعمال شده است.

بسته فیلم کوتاه «پرسونا»، پس از «دادخواست» دومین بسته فیلم کوتاهی است که امسال در گروه سینمای هنر و تجربه اکران می‌شود؛ همزمان با این اکران مروری‌بر این فیلم‌های کوتاه شاخص سینمای ایران داشته‌ایم.

چرا برخی مسابقات تلویزیونی که در فصل‌های ابتدایی جذاب هستند در ادامه دچار یکنواختی یا ریزش مخاطب می‌شوند و دیگر جذابیت قسمت‌های ابتدایی را برای بیننده ندارند؟