مصطفی قاسمیان، رها؛ پس از خروج «خجستگانی که در جنگ ملاقات کردهام» از جشنواره و سپس انصراف «عروس چشمه» از این رویداد، فیلمی با عنوان «آندو» محصول ۱۴۰۲ به بخش مسابقه آمد و در روز دهم نمایش در پردیس ملت را تجربه کرد که در سکوت خبری تولید شده بود. در ادامه متن و حاشیه رونمایی از این فیلم به کارگردانی مرتضی رحیمی را از ۳ منظر میخوانید.
قصه و حالوهوا
«آندو» به کارگردانی مرتضی رحیمی فیلمی در ژانر درام بلوغ جنگی است که بر اساس زندگی واقعی ظفر خالدی خردسالترین رزمنده و شهید جنگ تحمیلی ساخته شده. نیمه نخست این فیلم در منطقه ایلیاتی و نیمه دوم آن در منطقه جنگی میگذرد. فیلم ماجرای «ظفر» پسربچهای ۱۲ ساله از عشایر لردگان را روایت میکند که در نبود پدر بیمار و برادر گمشدهاش در جبهه، داوطلبانه راهی جنگ میشود تا برادرش را پیدا کند و با او همرزم شود. از نظر حالوهوا، فیلم «آندو» شباهتهایی به برخی آثار دفاع مقدسی کودکمحور دارد که به شکلی ارزانقیمت و بدون انفجار و گلوله زیادی تولید شده است.
ارزیابی کوتاه
«آندو» ایده مناسبی دارد که میخواهد داستان نوجوانش را با تمرکز بر ابعاد انسانی و عاطفی روایت کند، اما به شدت از ضعف در اجرا رنج میبرد؛ بازی اغلب بازیگران به حدی ضعیف و غیرحرفهای است که شگفتآور به نظر میرسد چنین اثری راه به جشنواره فجر یافته باشد. متن فیلمنامه و کیفیت اجرا در سطحی پایین قرار دارد که گاه به تلهفیلمهای شبکههای استانی نزدیک میشود و اصلا در حد مسابقه فجر نیست. از معدود نقاط روشن فیلم، میتوان به یک لحظه جذاب دراماتیک اشاره کرد که شخصیت اصلی پرده روی اتوبوس را میکَند.
واکنش اهالی رسانه
«آندو» نتوانست توجه بسیاری از خبرنگاران و روزنامهنگاران جشنواره را جلب کند؛ نه آنقدر که در حداقلیترین حالت ممکن، سالن نمایش آن مملو از جمعیت شود و نه حتی آنقدر که تا پایان اکران اثر در سالن باقی بمانند. واکنش اهالی رسانه به «آندو» شدیدا منفی بود و بسیاری از آنها که فیلم را تماشا کردند، آن را لایق حضور در بخش مسابقه نمیدانستند. این فیلم حتی نتوانست بحثهای زیادی در راهروهای پردیس ملت برانگیزد و بسیاری از منتقدان حتی درباره آن نقدی منتشر نکردند.