محمدرضا کاظمی؛ رها، یکی دیگر از برنامههای صبحگاهی سیما، برنامه «سلام تهران» شبکه تهران است، برنامهای که با دو مجری ثابت در فضایی استودیویی به روی آنتن میرود و در فواصل مختلف برنامه با آیتمها، بخشهای ویژه و مهمانهای مختلف روزانه تقریباً دو ساعت آنتن شبکه تهران را پر میکند.
جدید، اما دمده!
اولین موضوعی که توجه هر بینندهای را به خود جلب میکند این است که برنامه کاملاً به شیوه سنتی اجرا میشود و «سلام تهران» چیزی شبیه به دهها برنامه صبحگاهی است که در طول این سالها از تلویزیون پخش شدهاند. تمرکز ویژه برنامه روی پیامکهای ارسالی از جانب مخاطبان است و وقت زیادی از هر قسمت به خواندن پیامکها تعلق میگیرد. البته سازندگان برای همراه کردن مخاطبان در هر روز یک سوال مطرح میکنند و از بینندگان خود میخواهند به این پرسش (که معمولاً سوال سادهای است) پاسخ دهند و در طول بخشهای مختلف برنامه نیز هر دو مجری تبلت به دست پیامک خوانی میکنند.
آیتمهای آشپزی، تقویم تاریخ، ورزش صبحگاهی، آموزش نگهداری گل و گیاه، مباحث ایمنی کار و رعایت اصول مصرف و… بخشهای مختلف هر قسمت است که باحضور کارشناس تخصصی در طول هفته یک یا چند مورد آن درکنداکتور «سلام تهران» قرار میگیرد. مواردی که اکثرشان برای مخاطبان قدیمی تلویزیون تکراری و عاری از ایدههای نو و جذاب است.
از طرف دیگر دکور برنامه نیز بسیار خنثی است، در حالی که بسیاری از برنامههای صحبگاهی یا دوربین را به فضای باز سازمان میبرند یا با دکورهای خاص در استودیو برنامه را به روی آنتن میفرستند، ما در «سلام تهران» چیز چندان ویژهای در این دکور نمیبینیم و رنگ بندی به کار رفته در آن نیز به حال و هوای مورد نیاز یک برنامه صبحگاهی که باید با نشاط و جذاب باشد، شباهتی ندارد. البته «سلام تهران» در هوای گرم سال از استودیو خارج میشود ولی در کل دکور آن نیازمند بازنگری است.
اجراهای استاندارد
اما به جز این نقاط ضعف که به آنها اشاره شد، برنامه «سلام تهران» چند ویژگی مثبت و قابل اتکا هم دارد، یکی از این موارد شیوه «اجرا» در این برنامه است. در گزارشهای پیشین برنامههای صبحگاهی بارها به این اشاره کردیم که برخی از مجریان این قبیل برنامهها نگاه ویژهای به شبکههای اجتماعی دارند و بعضا با انجام کارهای محیرالعقول سعی میکنند و اسم خود و برنامهشان را با وایرال شدن در فضای مجازی سر زبانها بیاندازند.
اما مجریان برنامه «سلام تهران» اصلا چنین ویژگی ندارند، فریبا باقری و بهروز تشکر مجریان اصلی این برنامه هستند که از ابتدا تا انتها در استودیو حضور دارند و باتوجه به مهمانها و ماهیت هر بخش، به نوبت یا مشترکا در مقابل دوربین قرار میگیرند. آنها با توجه به سابقهای که در حوزه اجرا دارند ارتباط خوبی با یکدیگر و مهمانها دارند و هرروز بدون ایجاد حاشیه و سروصدا برنامه دو ساعتهشان را اجرا میکنند.
یکی از نکات قابل توجه درخصوص مجریان برنامه صبحگاهی شبکه تهران، تیپ و استایل مجریهاست. در طول سالهای اخیر مجریان برنامههای صبحگاهی به مرور از فضای کت و شلواری که در ابتدا داشتند فاصله گرفتند و با استفاده از رنگهای شاد برنامهها را اجرا کردند، اگرچه هنوز هم برخی از مجریان برنامههای صبح سیما با لباسهای گشاد و رنگهای تیره جلوی دوربین ظاهر میشوند، اما در اینجا هر دو مجری در زمینه لباس و استایل اجرا عملکرد قابل دفاعی دارند. به ویژه فریبا باقری که از مانتوها و شالهایی با رنگ شاد و طرحهایی جذاب استفاده میکند.
به جز مجریان اصلی، برنامه «سلام تهران» یک مجری دیگر هم که دارد که بخش ویژه ورزشی را اجرا میکند، آرش اسدی که از گویندگان و گزارشگران رادیو است و باتوجه به اینکه تسلط خوبی روی اخبار ورزشی دارد، این بخش را نیز به خوبی اجرا میکند. جدا از بخش مرور اخبار ورزشی، تعداد زیادی از چهرهها و مدیران ورزشی نیز به استودیو برنامه میآیند و گفتگوهای خوبی هم برای این بخش به سرانجام میرسد.
آیتمهای کم اما جذاب!
اگر باز هم بخواهیم با نگاه نقادانه «سلام تهران» را تماشا کنیم، موارد دیگری هم برای برشمردن ضعفهای این برنامه وجود دارد. به عنوان مثال میتوان گفت که برنامه صبحگاهی شبکه تهران در زمینه آیتمسازی کمبود دارد. البته که یکی از بخشهای جذاب برنامه «صبحانه در روستا» است و محمد نجفی و تیم همراهش (به ویژه تصویربرداری که صدایش در صحنه حضور دارد و این آیتم را بسیار بامزه کرده) با سر زدن به روستاهای کمتر شناخته شده پایتخت کاری شبیه به کار اقبال واحدی در نسخه قدیمی «صبح بخیر ایران» را انجام میدهند، اما باید چنین بخشهایی را در برنامه افزایش داد.
شاید بد نباشد سازندگان «سلام تهران» چند دقیقه از پیامکخوانی در برنامه کم کنند، یا به جای موزیک ویدئوهای چند باره، یکی دو آیتم ۲-۳ دقیقهای به برنامه اضافه کنند تا «سلام تهران» از این حالت خشک استودیویی خارج شود و حال و هوای صبح تهران را بتوان در دقایق مختلف آن دید.
به جز آیتمهای بیرونی، برخی ایدههای جدید هم میتواند به بهتر شدن کلیت برنامه کمک کند. در قسمتهای اخیر آیتمی در برنامه پخش شد که با کمک هوش مصنوعی ساخته شده بود که این ایده جای کار زیادی دارد و باید به سازندگان این بخش وقت و جسارت بیشتری داد تا این آیتم را با ایدههایشان گسترش دهند و از این تکنولوژی جذاب در بخشهای مختلف برنامه استفاده کنند. البته که وسواس در این حوزه بسیار مهم است و باید کاملاً حرفهای از این تکنیک جدید بهره برد تا برنامه در جذب مخاطب موفقتر عمل کند.
در حال حاضر برنامه «سلام تهران» در بین برنامههای صبحگاهی سیما جایگاه بالایی ندارد، چون نه مثل «صبح بخیر ایران» یک برنامه با سابقه است که کفِ مخاطب را داشته باشد، نه مثل «سلام صبح بخیر» خود را به در و دیوار میزند برای دیده شدن. این برنامه اگر در دهههای هفتاد و هشتاد پخش میشد، میتوانست جزو برنامههای پربیننده صبحگاهی به حساب بیاید، اما در حال حاضر ویژگیهای کافی برای دیده شدن را ندارد. شاید با کمی تغییر در دکور، اضافه کردن آیتم و البته دعوت مهمانهای شناخته شدهتر، «سلام تهران» بتواند خود را از سایه دیگر برنامههای صبحگاهی بیرون بکشد و بیشتر از امروزش دیده شود.