مصطفی قاسمیان، رها؛ صبح دیروز ۲۵ آذرماه فصل اول رئالیتیشوی «شفرونی» که از اوایل مهرماه آغاز شده بود، با انتشار قسمت دوازدهم به پایان رسید. این برنامه محصول پلتفرم فیلیمو که در قالب یک مسابقه آشپزی و با طعم کمدی تولید شده بود، در طول پخش خود با حواشی و نکات قابل توجهی همراه بود.
«شفرونی» با وجود حجم بیننده قابل قبول که در قسمتهای اول بیشتر هم بود، منتقدان فراوانی هم داشت و واکنشهای متفاوتی را برانگیخت.
روی مثبت سکه؛ از خنده تا نوستالژی
اگرچه آمار رسمی از میزان بیننده یا رضایت از این رئالیتیشو منتشر نشده، اما «شفرونی» در ایام پخش توانست طیفی از تماشاگران را راضی کند و در لحظات متعددی بخنداند؛ موفقیتی که برخی از دیگر رئالیتیشوهای پلتفرمی سالهای اخیر، با وجود صرف هزینه و حضور سلبریتیهای شناختهشده، از آن بهره چندانی نداشتند.
تعداد قابل توجهی از مهمانان این برنامه را بازیگران شناختهشده تلویزیون تشکیل میدادند که در جایگاه شرکتکننده یا مهمان مخفی به «شفرونی» رفتند. جالب آن که در بعضی از قسمتها، دستاندرکاران برنامه روی بازیگرانی از سریالهای خاص و مهم تلویزیون دست گذاشتند که یادآور این آثار محبوب بود؛ مواردی مثل حضور حمید لولایی و علی صادقی بازیگران سریال «خانه به دوش» در قسمت پایانی و دوقلوهای «پایتخت»، زوج بازیگری جوان «از سرنوشت» و البته ۲ نفر از ۳ چهره اصلی «لیسانسهها» در قسمتهای قبل. به نظر میرسید سازندگان برنامه سعی دارند از شیمی میان بازیگران تولیدات بهیادماندنی سیما و آشنایی مخاطب با آنان، برای «شفرونی» مخاطب جذب کنند که البته در این مسیر تا حدی نیز موفق بودند.
از جمله دیگر نکات جذاب این برنامه، میتوان به حضور چهرههای نوستالژیک و خاطرهساز تلویزیون بهعنوان مهمانان مخفی برنامه اشاره کرد. شخصیتهایی مانند محمدرضا حیاتی، مسعود روشنپژوه، داریوش فرضیایی (عمو پورنگ) و محمود شهریاری در این بخش حضور پیدا کردند و بخشی از صحبتهای ضیافت پایانی برنامه، به نوستالژی اشاره داشت؛ گویی شمایی از یک «چهلتیکه» کوتاه در انتهای «شفرونی» پخش میشد. این استفاده بهاندازه و درست از عنصر نوستالژی، توانست بخشهای انتهایی این رئالیتیشو را جالب و مفرح کند.
روی منفی سکه: نمایش و شوخی جنسی
یکی از حواشی پررنگ «شفرونی»، تکرار و فراوانی شوخیهای دوپهلوی جنسی بود. این رویکرد از همان قسمت اول با شوخیهای پرشمار نعیمه نظامدوست آغاز شد که سروصدای زیادی به پا کرد و مثلا تا همین قسمت آخر نیز با شوخیها و ارجاعات متعدد به واژه «سیخ» ادامه داشت. این مسئله از جمله مواردی بود که بسیاری را نسبت به تماشای «شفرونی» ناامید کرد، چراکه اغلب مخاطبان از رئالیتیشوی آشپزی، انتظار شوخیهای دوپهلوی جنسی ندارند.
از سوی دیگر به وضوح مشخص بود که دز «نمایش» در این برنامه بسیار بالاست و بخش قابل توجهی از رخدادهای هر قسمت، از پیش هماهنگ و چیده شده. این نمایش از همان قسمت اول و حدس ناگهانی بهرنگ علوی در مورد نام شرکتکننده رقیب (نعیمه نظامدوست) مشهود بود و در قسمتهای بعدی نیز این حس تقویت میشد که حتی فرآیند آشپزی و غذای پختهشده شرکتکنندگان نیز تحت تاثیر کارگردانی قرار دارد. گویی سازندگان برنامه چندان دغدغهای برای نمایش یک «مسابقه» واقعی نداشتند و بیشتر روی محتوای کمدی «شفرونی» حساب میکردند.
به خلاف اینکه تبلیغات درونبرنامه «شفرونی» سروصدای رسانهای زیادی به وجود نیاورد، ولی حجم عجیب و فزاینده آن در طول فصل نخست، بسیاری را پس زد. در شرایطی که برنامه پرهزینهای مثل «کارناوال» پلتفرم فیلمنت از نظر حجم تبلیغات درونبرنامه مورد انتقاد قرار گرفته بود و در سایه آن، «شفرونی» از این انتقادات در امان مانده بود، چه بسا این برنامه تبلیغات بیشتری را خصوصا به نسبت هزینه تولید، در خود جای داده بود. این تبلیغات تقریبا در هر زمینهای حضور داشتند: از برند وسایل آشپزخانه و انواع خوراکیها گرفته، تا لوازم خانگی، سوپراپلیکیشن سفارش غذا و حتی بورد گیم! این حجم و تنوع بالای تبلیغات، یکی از نکات عجیب و توی ذوقزننده این رئالیتیشو بود.