به گزارش خبرنگار رها، آبان ۱۴۰۲ پلتفرم تماشاخونه، انتشار سریال «هفت» را شروع کرد؛ اما بعد از ۱۱ قسمت خبری از آن نشد. دلایل متعددی درباره این اتفاق در فضای رسانه شاهد بودیم و در نهایت پلتفرم نماوا ادامه این مجموعه خانگی را منتشر کرد.
در این فرآیند، تصمیمی که نماوا برای سامان دادن به یک اثر نیمهتمام گرفت، حائز اهمیت است. از سویی مخاطبان «هفت» از بلاتکلیفی و بدعهدی رها شدند و از طرف دیگر پخش آن در شرایط خاص امروز جامعه که متاثر از جنگ سوم تحمیلی است، ارزش دوچندان یافته است. بویژه اینکه مردم بیش از هر زمان به محتواهای سرگرمکننده نیاز دارند.
«هفت» دومین سریال خانگی کیارش اسدیزاده پس از «کرگدن» است. اولین اثر او در این مدیوم، کاری خوشساخت بود و این موفقیت در سومین سریالش یعنی «دفتر یادداشت» هم تکرار شد.
اسدیزاده «هفت» را بر اساس فیلمنامه خودش و علی اصغری کارگردانی کرده است. داستان درباره گروهی موسوم به هفت است که حالا در دادگاه از اتهامات وارده به خود دفاع میکنند. این اثر اما صرفا «دادگاهی» نیست؛ هرچند در سکانسهای مربوط به دادگاه، تعلیق و هیجان جاری است و مخاطب مشتقانه منتظر نتیجه رای قاضی باقی مانده.
دیگر لایه مهم «هفت» وجه اکشن-معمایی آن است. بعد از روایت هر متهم، ما شاهد رفتارهایی هستیم که او و رفقا داشتهاند. خط کلی یکی است؛ اما اتفاقات متفاوت. به این معنا که داستان با محوریت یک نفر پیش میرود و در این فرآیند رفقای او نیز شریک هستند. آنها برای گرفتن حق خود و به عبارت بهتر انتقام از رفیقی که کشته شد، نقشههایی را عملیاتی میکنند.
این نقشهها هر بار به شکلی مهیج به اجرا در میآید که هم عنصر تخیلِ جذاب در آن جاری است و هم در اجرا قدرت همراه کردن مخاطب با ریز و درشت اتفاقات را دارند.
«هفت» اگرچه ظاهرا روی ناهنجاری یک گروه دست گذاشته است؛ اما منظور خود را «قیصروار» بیان میکند. از این رو، مخاطب با کاراکترهایی مواجه است که سیاه نیستند؛ بلکه مورد ظلم قرار گرفتهاند و به همین خاطر غلبه آنها بر عنصر شر نوعی از شادی و «دلخنکی» برای بیننده به همراه دارد.
طبعا «هفت» مثل هر اثری دیگر خالی از اشکال نیست و برخی قسمتها از نظر روایی «شل» هستند. در مجموع اتمسفر اما حاکم بر سریال حکم به موفقیت کلی آن میدهد. بخشی از این مساله ناشی از قصه و بخش مهمتر حاصل کارگردانی اسدیزاده دارد که سریال را منطبق بر ژانر به سرانجام رسانده است.
«هفت» اثری پربازیگر است و جزو معدود سریالهایی است که تعداد زیادی چهره را کنار هم قرار داده. اتفاق خوب این که کارگردان از پس مدیریت این همه بازیگر برآمده و عملکرد آنها مقابل دوربین تبدیل به بخشی از هویت و موفقیت سریال شده است.
شخصیتهای گروه به ظاهر منفی طوری طراحی شدهاند که حس همذاتپنداری ایجاد میکنند. قطب واقعا منفی داستان نیز لج مخاطب را در میآورند! کاراکترهای دادگاه هم ملموس هستند و همه این موارد در کنار قصه و کارگردانی و… دست به دست هم میدهند تا موتور سریال خاموش نشود و «هفت» سریالی روپا، مهیج و خواستنی باشد.