به گزارش خبرنگار رها، انیمیشن ایرانی یوز طی سه روز اول اکران خود در کشور روسیه ۲۸ هزار قطعه بلیت به ارزش ۱۵۰ هزار دلار فروخت. نکته قابل توجه این است که تعداد مخاطبان سه روز نخست اکران این فیلم در ایران و روسیه تقریبا به یک اندازه بود، در ایران حتی ۲ هزار نفر بیشتر؛ اما ارزش ریالی فروش فیلم در روسیه ۲۴ میلیارد تومان و در ایران ۲ میلیارد و ۷۰۰ میلیون تومان است. به این ترتیب نسبت فروش خارجی فیلم به فروش داخلی آن در سه روز اول اکران، در روسیه ۹ برابر ایران بوده است. این اتفاق در پیوند با چند اتفاق مشابه آن که برای آثار ایرانی دیگر در سالهای اخیر رخ داده بود، نکات مهمی درباره صنعت انیمیشنسازی ایران و مسیرها و ظرفیتهای پیش روی آن نشان میدهد.
در ادامه درباره مراحلی که انیمیشن ایران برای رسیدن به مرحله تجاری شدن طی کرده و ظرفیتهای پیش روی آن نکاتی ارائه میشود.
تکنیک، سرعت و حالا بازارهای جهانی
فروش انیمیشن ایرانی «یوز» در روسیه امیدهایی را برای فعالان انیمیشن ایران به عنوان چشمانداز مالی این صنعت زنده کرده است. این اولین بار نیست که یک انیمیشن ایرانی با فروش در گیشههای روسیه به سود مالی بالا دست پیدا میکند. اما در عین حال این اتفاق به قدری پرتکرار نبوده که آن را یک روال به حساب بیاوریم.
انیمیشن ایران سابقهای چند دههای دارد اما ورود به مرحله تولید صنعتی و خودبسندگی مالی اتفاقی است که اولین گامها برای آن در دهه ۹۰ برداشته شد. در این خصوص عبور از سه مرحله لازم مینمود. مرحله اول رسیدن به یک سطح تکنیکی متعارف بازاری بود. ممکن است در بعضی انیمیشنهای پیشگام یا کارهای کوتاه، سطح تکنیکی بالاتری تجربه شود اما انیمیشن بازاری دنیا سطح متعارفی از تکنیک دارد که هنرمندان ایرانی به مرور توانستند به آن دست پیدا کنند. مرحله دوم سرعت بود. اگرچه آثار ایرانی به سطح قابل قبولی از تکنیک رسیده بودند اما تا مدتها تولید یک اثر با رعایت این استانداردها خیلی بیشتر از متوسط چنین زمانی در کشورهای صاحب صنعت انیمیشن، طول میکشید. سینمای انیمیشن ایران در سالهای اخیر مقداری سرعت تولیدات را بالاتر برده و در حال نزدیک شدن به این استاندارد است. مرحله سوم به سودرسانی مالی پروژهها مربوط است. با توجه به هزینههای بالای تولید انیمیشن، حتی اگر این آثار در اکران داخلی فروش مناسبی داشتند، هزینههای تولید را همیشه جبران نمیکردند. راهی که سینمای ایران برای عبور از این مرحله پیدا کرد، اکران این آثار در خارج از کشور بود که با توجه به اختلاف ارزش ارز در ایران و بعضی کشورهای دیگر، آورده مالی مناسبی در پی داشت. به عبارتی تولید انیمیشن در ایران بسیار ارزانتر اتفاق میافتد و یک فروش متوسط در کشورهای خارجی هم میتواند بخش قابل توجهی از هزینهها را جبران کند.
بازارهای جدید، ظرفیتهای تازه
در خصوص فروش انیمیشنهای ایرانی در گیشههای خارجی، میبایست توجه کرد که چه کشورهایی بازار مناسبی برای این محصولات دارند. پیش از این سری اول و دوم «پسر دلفینی» در روسیه به فروش مناسبی دست پیدا کردند و حالا «یوز ایرانی» به این مهم دست پیدا کرده است. روسیه جایی بود که جذابیت سرمایهگذاری روی فروش بینالمللی را به فیلمسازان انیمیشن ایران نشان داد اما تنها کشوری نیست که میتوان در آن به چنین موفقیتی دست پیدا کرد.
طبق تجربهای که ایران در زمینه کسب کرده است، امکان پخش انیمیشن از شرق تا غرب دنیا وجود دارد؛ از کرهجنوبی، روسیه و عربستان گرفته تا اروپا، آفریقای جنوبی و آمریکای شمالی. از آنجایی که کیفیت انیمیشنهای ایرانی از ترکیه و عربستان بالاتر بوده و با روسیه برابری میکند، در این کشورها فرصت بازاریابی و توزیع به خوبی وجود دارد. پرسشی که در اینجا مطرح میشود، این است که جایگاه چین در این بازار کجاست؟ در پاسخ باید گفت که ورود به بازار چین در حال حاضر ناشدنی است. چرا که این کشور با تولید و توزیع انبوه آثار داخلی خود، ظرفیتی برای بازارهای خارجی به آن صورت ندارد اما میتوان در مدیومهای همچون تلویزیون و استریمهای پخش فیلم ظرفیتی برای فروش و پخش یک اثر ایرانی در نظر داشت. به طور کل استریمها نیز در کنار سالنهای سینما میتوانند به اقتصاد یک اثر -خصوصاً انیمیشنهایی که در ایران با هزینه بالا تولید میشوند- کمک کنند. پس از گردش فیلم در چند کشور و چندین سالن در یک بازه زمانی مشخص، زمان آن میرسد که پخشکننده به سراغ پلتفرمها رفته و با اثر خود را به آنها بفروشد. این راهبرد به صنعت انیمیشنسازی در ایران یک پیشنهاد یا به تعبیری دیگر یک قانون جدید ارائه میدهد. قانونی که هم در سرعت ساخت و هم در افزایش تکنیک و کیفیت آن تاثیر مستقیم خواهد گذاشت و مسیری برای پیشی گرفتن از روسیه و حتی اروپا ایجاد خواهد کرد. در این معادله نگاه صرف به جشنوارهها و اکرانهای داخلی جایی ندارد.
انتهای پیام/