به گزارش خبرنگار رها، «ایران من» برنامه صبحگاهی شبکه افق است که هرروز با اجرای سعید شهبازی، عترت افشار و علی انوری به روی آنتن میرود. در رابطه با کیفیت این برنامه و نقاط ضعف و قوت آن پیش از این نوشتهایم، اما این بار به طور خاص قرار است در رابطه با ویژهبرنامه یلدایی «ایران من» صحبت کنیم، اثری که یکشنبه شب در شبکه افق به نمایش درآمد.
برخلاف همه ویژهبرنامههای سیما، سازندگان «ایران من» برنامه را خیلی متفاوت آغاز کردند. مجریان بخشهای پایانی دکور را خودشان چیدند و مدیر صحنه نیز به صورت نمایشی پیش از آغاز رسمی برنامه جلوی دوربین آمد و شروع ضبط را اعلام کرد. این بخش ابتدایی، خلاقانه و شیرین از آب درآمده بود، مخصوصا شوخیهایی که مجریها با یکدیگر داشتند و در ظاهر نگران آماده نبودن مقدمات پخش برنامه بودند.
مثل اکثر ویژهبرنامههای یلدایی، در این برنامه نیز ما شاهد حضور مهمانهای مختلفی بودیم. نخستین طیف مهمانهای «ایران من» امیرعباس ربیعی و مهیار شاپوری کارگردان و بازیگر فیلم سینمایی «احمد» بودند. فیلمی که در رابطه با عملکرد شهید احمد کاظمی در زمان زلزله بم ساخته شده در زمان اکرانش در جشنواره فجر بازخوردهای مختلفی داشت. حضور سازندگان «احمد» در آستانه اکران عمومی فیلم در این برنامه تلویزیونی از نکات قابل توجه و ویژه آن بود و ربیعی و شاپوری از چگونگی ساخت یکی از فیلمهای قهرمان محور سالهای اخیر صحبت کردند.
در ادامه این بخش محمدمهدی کاظمی فرزند شهید احمد کاظمی نیز به جمع حاضران در استودیو اضافه شد و دقایقی در این ویژهبرنامه شرکت کرد. درخصوص کیفیت فیلم نظرات متفاوت است اما نظر محمدمهدی کاظمی بسیار جالب توجه بود. فرزند شهید ضمن تشکر از سازندگان «احمد» در رابطه با کیفیت این فیلم گفت: خروجی فیلم برای کسی که شهید کاظمی را نمیشناسد کار خوبی است و به مردم توصیه میکنم که آن را ببنند، ولی کسانی که پدرم را از نزدیک میشناختند، اعتقاد داشتند که قهرمانِ فیلم شباهت زیادی به احمد کاظمی ندارد و این کاراکتر با شخصیت واقعی ایشان تفاوتهایی دارد.
در بخش پایانی این گفتوگو هم اتفاق جالب توجهی رخ داد و علی انوری، فرزند شهید کاظمی را در آغوش گرفت و گفت: «ما مردم بم به پدر شما خیلی مدیونیم.» بعد هم خاطراتی از اقوام مرحومش در زلزله بم مطرح کرد. نکته جالب اینجا بود که دیگر مجریان برنامه نیز نمیدانستند انوری اصالتی کرمانی دارد و از این حرکت او جا خوردند.
بعد از این بخش، مهمانهای جدیدی وارد استودیو شدند، ناصر فیض، محمدرضا طهماسبی و علیرضا نورعلیپور سه شاعری بودند که به استودیو «ایران من» آمدند و در کنار مجریان برنامه حضور پیدا کردند. البته ناصر فیض در شبهای اخیر حضور پررنگی در برنامههای تلویزیونی داشت و در ویژهبرنامههای دیگری هم او را دیدیم، ولی دو شاعر دیگر چهرههای تازهتری محسوب میشدند. این بخش نیز با شعرخوانی و البته آوازخوانی محمدرضا طهماسبی جزو بخشهای قابل دفاع «ایران من» بود.
بعد از این بخش دو گروه مهمان دیگر هم به برنامه آمدند و با وجود اینکه هر دو گروه سوژههای جذابی برای پرداخت داشتند، اما چهرههای شناخته شدهای نبودند و مجریها نیز نتوانستند آنها را به خوبی کنترل و مدیریت کنند تا برنامه ریتم خوب و یکنواختی داشته باشد. سه نفر از افراد فعال در گروههای جهادی و دو نخبه علمی حوزه هوافضا که قرار است یک هفته دیگر ماهوارهای ایرانی را از روسیه به فضا بفرستند به استودیو «ایران من» آمده بودند.
در بین هر بخش نیز آیتمی متفاوت در نظر گرفته شده بود تا برنامه فقط اثری استودیویی نباشد، یکی آیتم گفتوگوی مردمی و دیگری بخش موسیقی که هر دو بخش بدون خلاقیت خاصی به روی آنتن رفت. در گفتوگوهای مردمی که عملا سوال یا حال و هوای ویژهای در نظر نگرفته بودند و بخش موسیقی هم که دو قطعه از دو خواننده کمتر شناخته شده بود و هر دو نفر با پلی بک قطعاتی را اجرا کردند که خواننده اول قطعه ضعیفی را اجرا کرد، قطعهای که هم شعر ضعیفی داشت، هم خوانشِ بدی و قطعه دوم نیز خواننده توانایی کافی برای اجرای پلی بک نداشت و بخش زیادی از موزیک، صدا و تصویر با هم سینک نبودند.
در مجموع ویژهبرنامه «ایران من» شبکه افق یک برنامه ۱۵۰ دقیقهای بود که نیمه اول آن اثری قابل دفاع و خوش ساخت بود و نیمه دومش نتوانست انتظارات را برآورده کند.