محراب توکلی، رها؛ تورج الوند از چهرههای جوان در عرصه بازیگری است که مسیر حرفهای خود را در همین گامهای ابتدایی، با هوشمندی برداشته و حالا در کمتر از پنج سال پس از اولین حضور حرفهای خود در سینما مقابل دوربین سیدرضا میرکریمی در فیلم «نگهبان شب» حالا تبدیل به یک بازیگر شناختهشده و خوشسابقه در سینمای بلند شده است.
او که به تازگی فیلم سینمایی «اتاقک گلی» را روی پرده سینماها داشت، در توسعه دامنه فعالیتهای خود سراغ سینمای کوتاه هم رفته و امسال با ایفای نقش اصلی فیلمکوتاه «آدمک» در چهلودومین جشنواره فیلمکوتاه تهران حضور دارد.
به بهانه این تجربه و رونمایی از این فیلمکوتاه در جشنواره، گفتوگویی با او داشتیم.
◉ آقای الوند شما با «نگهبان شب» اثر رضا میرکریمی تنها یک قدم تا تبدیل شدن به بازیگر سطح یک سینمای ایران فاصله داشتید. در ادامه با «اتاقکگلی» و «آپاراتچی» به حضور خود در این سینما تنوع بخشیدید. با «اشک هور» و «آسمان غرب» حضور خود در سینمای دفاع مقدس را تقویت کردید. اما حالا شاهد حضور شما در سینمایی هستیم که برای هنرمندانش فرصت تجربه کردن ایجاد میکند. چگونه حضور در این فیلم و این رویداد را انتخاب کردید؟
ببینید درست است که من در سینمای بلند فعالیت خود را ادامه میدهم اما باید بگویم که من با «آدمک» وارد عرصه فیلم کوتاه نشدم. در حقیقت، آغاز مسیر بازیگریام در فیلم کوتاه بوده است. سالها پیش، با آزمون و خطا در این مدیوم، بازیگری را آموختم و همچنان احساس میکنم ریشههایم در اینجاست. فیلم کوتاه دارای صداقتی است که بهندرت در دیگر مدیومها یافت میشود. فیلم کوتاه «آدمک» بهنوعی من را به همان حس خام و اصیل آغازین بازگرداند. این فیلم سادگیای داشت که با عمق انسانی خود، من را به شدت تحت تأثیر قرار داد.
◉ با نگاهی به فیلم اول شما «دشت خاموش» ساخته احمد بهرامی میتوان برای شیوه نگاه و بازی شما مقابل دوربین فرمولی در نظر گرفت. فرمولی که از جنس طمانینه و سکوتی تاملبرانگیز است. این فرمول به خوبی در فیلم «نگهبان شب» نیز پیادهسازی شد. البته در فیلمهای دیگر شما همچون «اشک هور» و حتی «آپاراتچی» رگههایی از آن رویت شد. پشت این سکوت چه تجربهای وجود دارد؟ این سکوت از کجا آمده است؟
سکوت بخشی از وجود من است. همواره باور داشتهام که گاه سکوت، بیش از هزاران جمله معنا میآفریند. برای من، سکون به معنای فشردن تمام هیاهو در یک نگاه، یک نفس، یا یک پلک زدن است.
تورج الوند در نمایی از فیلمکوتاه «آدمک»
◉ آیا از تکراری شدن در شمایل یک قهرمان ساکت هراسی ندارید؟ نمیترسید که لحن شما با استفاده از سکوت در بازیگری برای مخاطب تکراری شود؟
از تکرار هراسی ندارم، زیرا هر سکوت، حال و هوایی متفاوت دارد. گاهی پر از خشم فروخورده است، گاهی آرامشی مطلق را منتقل میکند. همهچیز به حال و هوای آن شخصیت در آن لحظه بستگی دارد. برایم مهم است که سکونم سخن بگوید.
◉ با توجه به اینکه از تکرار هراسی ندارید و سکوت را هم بخشی از جنس بازی خود میدانید، آیا تفاوتی در بازی شما در فیلم کوتاه و بلند وجود نخواهد داشت؟
حضور من در این مدیوم به جایگاه فیلم کوتاه در زندگی من مربوط میشود. فیلم کوتاه برای من مانند یک تمرین مدیتیشن است؛ فشرده، نفسگیر، اما سرشار از زندگی. در این مدیوم، جایی برای حاشیه یا تظاهر نیست. باید از همان لحظه نخست، دقیقاً وارد عمق نقش شد، زیرا فرصتی برای معرفی تدریجی به تماشاگر وجود ندارد. باید از همان فریم اول اعلام کرد: «این منم»
◉ تفاوت این تجربه با بازیگری در سینمای بلند برایتان چگونه است؟
سینمای بلند فرمی متفاوت دارد؛ در آن فرصت ساختن یک مسیر داستانی وجود دارد. اما فیلم کوتاه یک ضربه است، یک جرقه ناگهانی. من عاشق این جرقهها هستم.
◉ میتوان نتیجه گرفت که مدیوم فیلم کوتاه را بیشتر از سینمای بلند دوست دارید؟
نمیتوانم پاسخ دقیقی به این سوال بدهم اما میتوانم بگویم که فیلم کوتاه برای من فضایی یگانه است که در آن میتوانم خود را بیریا به نمایش بگذارم و با تماشاگر ارتباطی عمیق و لحظهای برقرار کنم.