به گزارش رها، در یادداشت مهدی منیری آمده است: سالها در سینما یاد گرفتهایم که زندگی را روایت کنیم؛ با تصویر، با صدا و با قصههایی که از دل مردم میآیند. اما این روزها واقعیت از هر روایتی سنگینتر است. در میان جنگی که جریان دارد، خبر از دست رفتن کودکان، خاموش شدن زندگیها و ویران شدن خانههایی میرسد که تا همین دیروز پر از امید و زندگی بودند.
در میان همه این خبرها، شنیدن نام یک مدرسه در میناب دل آدم را بیشتر میلرزاند؛ جایی که قرار بود فقط صدای درس خواندن، خندههای کودکانه و رؤیاهای کوچک شنیده شود.
برای ما که سالها با تصویر زندگی مردم سر و کار داشتهایم، هیچ چیز تلختر از ناتمام ماندن زندگی نیست. جنگ در خبرها شاید فقط چند جمله باشد، اما در واقعیت، جای خالی آدمهاست که برای همیشه در دل جامعه میماند.
در چنین روزهایی، حمایت از وطن برای بسیاری از ما یعنی کنار هم ماندن، حفظ همدلی و نگذاریم امید در دل این سرزمین خاموش شود.
یاد همه کسانی که در این روزها از میان ما رفتند، با ما خواهد ماند؛ به امید روزهایی آرامتر برای سرزمینمان ایران.