حسین جمالیفرد، رها؛ خردل دانهای کوچک، اما پرخاصیت است که اغلب، طعم آن را چشیدهایم. طعمی گاه تند و گاه ملایم که با بیشتر سلیقهها و ذائقهها جور در میآید. حتی ممکن است تلخ یا شیرین باشد و حتی برای برخی آلرژیزا .
این روزها خردَل یا خردِل، این چاشنی پرطرفدار و پرکاربرد، بهجای آنکه خوردنی باشد، دیدنی شده و بر نام برنامهای گفتوگومحور قرار گرفته که آنتن شبکه نسیم را هم خردلی کرده است. برنامهای با چاشنی نقد و طنز با اجرای علی میرمیرانی که در هر قسمت میزبان هنرمندان، ورزشکاران و فعالان حوزه فرهنگ و هنر میشود و گپوگفتی را با آنها رقم میزند.
برنامههای گفتگو محور با مایه طنز و سرگرمی، پیشازاین نیز با توجه به ماهیت شبکه نسیم در کنداکتور این شبکه قرار گرفته است؛ اما «خردل» در همین چندقسمتی که روی آنتن رفته است، برنامهای تازه و متفاوتتر نسبت به برنامههای مشابه بوده که میکوشد سبک جدیدی از گفتگوی صریح و رک و البته طنازانه را به مخاطب ارائه دهد.
در «خردل» شاهد گفتوگوهایی از جنس شوخی و جدی هستیم که نه مانند گفتگوهای خبری خشک و رسمی است و نه اینکه لودگی و خندههای بیهدف به بنمایه برنامه ضربه بزند. در هر قسمت یک مفهوم از زندگی اجتماعی دستمایه گفتوگوی مهمان و میزبان (مجری) قرار میگیرد و مهمان برنامه از زاویهای به این مفهوم نزدیک میشود.
پاشنه آشیل برنامههای گفتگو محور معمولاً مجری برنامه یا همان گفتگوکننده است. اغلب برنامههای گفتگو محور، بخشی از موفقیت و دیدهشدن خود را علاوه بر گروه سردبیری، تهیهکننده و زمان پخش، مدیون مجری خود هستند. برنامههای تاک شویی که چه در ایران و جهان با مجریان خود تبدیل به یک برند تلویزیونی شدند.
علی میرمیرانی که حالا بار دیگر با «خردل» به آنتن تلویزیون بازگشته، یکی از نقاط قوت این برنامه گفتگو محور است. میرمیرانی از مجریان مولف و اهل رسانه است که پیشازاین نیز توانایی خود را در برنامههای پر مخاطب و دیده شده «روشناییهای شهر» و «گفتگوی تنهایی» به اثبات رسانده است.
او در اجرای «خردل» میان شوخی و جدی توازن مناسبی ایجاد کرده و مرز میان نقد و نیش را بهخوبی میداند. حتی آشنایی و صمیمیت او با برخی مهمانان در پشتصحنه یا فضای رسانهای باعث نمیشود که چهارچوبهای گفتگوی محترمانه و درعینحال طنازانه با محدودیتهای تلویزیون را کنار بگذارد.
شاید اگر برای اولینبار برای دیدن یا چشیدن خردل پای تلویزیون بنشینید، حس کنید طراحی صحنه و ریتم برنامه از برنامههای مشابهی چون «برمودا» با اجرای کامران نجفزاده یا «ماندنیها» با اجرای فرزاد حسنی الهامگرفته شده است. بله احتمالاً درست حدس زدهاید! بااینحال باگذشت زمان و دیدن قسمتهای جدید «خردل» نشان میدهد که زبان بصری خاص خود را دارد و میکوشد مخاطب را همراه با خود وارد جهانی تازه کند.
یکی از نکات مثبت برنامه «خردل» چه در جنس اجرا و چه در تولید محتوا، این است که برای دیدهشدن یا بهاصطلاح وایرال شدن در فضای مجازی ساخته نشده. با اتکا این روزها برنامههای گفتگو محور یا تاکشو در فضای مجازی، یوتیوب و… دست به همکاری میزنند که دیده شوند؛ اما «خردل» تلاش و دعوایی برای این کار ندارد و مرز میان شوخی و بیاحترامی را در گپوگفت مجری و مهمان را رعایت میکند.
در «خردل» با اینکه اطلاعات جالب و دستاولی از زندگی یا خصوصیات اخلاقی مهمان برنامه رو میشود، اما این اطلاعات یا پرسشها سطحی یا گوگلی نیست و نشان میدهد که گروه سردبیری و اتاق فکر فعالی در پشتصحنه مشغول بکارند.
آیتم «تعمیرگاه لبخند» شوخی با مجری برنامه و «دنیای نمدی خردل» که با بهرهگیری از هوش مصنوعی ساختهشده از قسمتهای دیگری است که فضای برنامه را متنوع میکند.
«اگر در زندگی واقعی با شخصیتی که خودتان بازی کردهاید یا با یکی از مفاخر فرهنگی و هنری روبرو شوید، چه واکنشی نشان میدهید؟» از چالشهای جذابی است که مهمان برنامه باید به آن پاسخ دهد.
در قسمتهای ابتدایی، ابراهیم شفیعی و لاله صبوری مهمان «خردل» بودهاند و طبق خبرها بهزودی نوبت چند بازیگر دیگر هم میرسد. اما شاید بهتر باشد در قسمتهای بعدی افرادی با کارهای جدی یا حتی مفاخر فرهنگی و هنری هم روبروی مجری برنامه قرار گیرند تا برنامه از یکنواختی و شباهت هنری مهمانان خارج شود.
باید دید «خردل» در ادامه چه سرنوشتی خواهد داشت و آیا میتواند مخاطب گسترده را با خود همراه کند یا خیر.