زبان مردم بودن از جمله لذت‌های بازیگری‌ است/ حضور دوباره مادر در فیلم پسر

سارا بقایی، رها؛ رابعه مدنی سال‌ها به‌عنوان مربی پیش‌دبستانی و کارمند آموزش‌وپرورش فعالیت داشت و پس از بازنشستگی، به‌واسطه علاقه و دعوت پسرش، امیرشهاب رضویان – کارگردان سینما – وارد دنیای بازیگری شد. نخستین تجربه جدی او، حضور در فیلم «سفر مردان خاکستری» به کارگردانی پسرش بود. پس از آن، با ایفای نقش در فیلم‌ها و سریال‌های متعددی همچون «مینای شهر خاموش»، «بوسیدن روی ماه»، «برف»، «مدینه»، «سر دلبران» و «رهایم کن»، جایگاه خود را در میان مخاطبان تثبیت کرد.

مدنی برای بازی در فیلم «برف» موفق به دریافت تندیس جشن حافظ شد؛ موفقیتی که نشان داد حضور دیرهنگام او در سینما، نه تنها مانعی برای رشد هنری‌اش نیست بلکه بر تجربه و پختگی نقش‌آفرینی‌اش افزوده است. روحیه صمیمی، شیطنت کودکانه و صداقت بی‌پیرایه در رفتار و بازی رابعه مدنی باعث شده او میان مردم محبوبیت ویژه‌ای داشته باشد. او بارها گفته است که سن تنها یک عدد است و همچنان با انرژی و شادابی به کار ادامه می‌دهد. مدنی در کنار مهربانی و تواضع، اهل نقد نیز هست و در مواردی نسبت به رعایت حرمت نسل‌های بزرگ‌تر تذکر داده است؛ امری که نشان‌دهنده پایبندی او به ارزش‌های اخلاقی و فرهنگی است. چنانچه در رابطه با فیلم سینمایی «بی‌بدن» به سازندگان گلایه کرد بود که «به حرمت موی سفید مادربزرگ» توجه نشده است.

رابعه مدنی در گفت وگو با خبرنگار رها درباره مشغله این روزهای خود بیان کرد: تا دو هفته پیش سر کاری بودم که پسرم کارگردانش بود و برای او بازی کردم و اسمش را یادم نیست؛ هر بار نقش را می‌پذیرم نگاهم به اجرای آن نقش این گونه است که امانتی به من سپرده شده و باید آن را به درستی به صاحبش برسانم.

این بازیگر در پاسخ به این سوال که در بین آثارش کدام اثر یا آثار را بیشتر می پسندد عنوان کرد: از اولین کارم برای تلویزیون یعنی سریال «وضعیت سفید» و پس از آن فیلم‌هایی چون «بوسیدن روی ماه» و تا به امروز همه کارهایم را دوست دارم و از این مسیری که طی کرده‌ام راضی هستم. بعضا با کارگردانان صاحب‌نام کار کردم؛ اما زمانی هم که کارگردانان تازه کار سراغم آمدند که در قصه‌شان بازی کنم دلم نیامده است که نه بگویم و همواره تلاش می‌کنم که حضور مثبتی داشته باشم. به هرحال گرچه پیر هستم اما نشان جوانی‌ام را دارم.

مدنی بیان کرد: این که صاحب کار و اثر از بازی من خوشحال می‌شود و بشارتی در صورتش هست که نشان می‌دهد کارم را به درستی انجام داده‌ام؛ انگار دنیا را به من می‌دهند. این رضایت کارگردان برایم مهم است و به هرحال همه چیز پول نیست. شاکرم که همه کسانی که در این سال‌ها با آنان کار کردم از خروجی راضی بوده‌اند و تاکنون کسی شاکی نبوده است.

این بازیگر پیشکسوت در پاسخ به این سوال که نسل جدید بازیگران را چطور می‌بیند گفت: نسل جوان برخی کله‌شان بوی قرمه سبزی می‌دهد و نمی‌خواهند درست تلاش کنند اما باید که فاصله‌های حسی و خنده و گریه و… رعایت شود. بعضا کارشان را جدی نمی‌گیرند و گاهی که از من می‌پرسند چه کردی که این گونه مسلطی؟ می‌گویم من مسلط نیستم صرفا خودم را جای نقش قرار می‌دهم. این که مثلا اگر فرزندم در آن قصه مشکلی داشته باشد با خودم فکر می‌کنم که در واقعیت چگونه با آن مواجه می‌شوم. در این راستا عروسکی را برای خودم پشت پرده می‌گذارم و با آن حرف می‌زتم و درد دل می‌کنم و این گونه نقش را می‌پذیرم.

وی یادآور شد: از شروع کارم بازیگری را دوست داشتم. غم مردم را بیان کردن یکی از قابلیت‌هایی است که به واسطه بازیگری محقق می‌شود. مثلا بیان غم مادر در نقش مادران شهید برایم ارزشمند است. عقیده دارم در بازی چنین نقش‌هایی به مردمی که بی‌تفاوت با یک مادر شهید برخورد می‌کنند کمک می‌کنم تا متوجه شوند که با چه کسی طرف هستند و این شاید اثرگذار باشد. در سالهای جوانی‌ام مادران شهید را دیده‌ام؛ در همدان و در روزهای بمباران و زمانی که خبر شهادت بچه‌هایشان می‌آمد و آنان به صورت‌های زیبایشان چنگ می‌زدند. آن زمان سنی نداشتم اما با این مادران صحبت می‌کردم و به گفتن این موارد که شما با خدا معامله کرده‌اید و زندگی مادی را ملاک قرار ندهید آنان را دعوت به آرامش می‌کردم. کاری که امروز تلاش می‌کنم تا بازی در این نقش‌ها به دیگران هم بگویم.

مدنی در توضیح واکنش مردم به نقش‌ها و بازی‌هایش اظهار داشت: مهمترین تعریفی که مردم از من می‌کنند این است که هر وقت که صحبت می‌کنی از اول تا آخر دیالوگ‌هایت یک نصحیت دارد. بر این اساس بهتر از ما می‌توانی با فرزندان‌مان صحبت کنی؛ چون هم دوستت دارند و هم حرف شما را گوش می‌کنند. شاید کار اول من – فوق دیپلم مربی کودک دارم – که سالیان طولانی در کودکستان زمان صرف آموزش کودکان کرده‌ام در این موضوع بی‌تاثیر نباشد.