به گزارش خبرنگار رها، محمد فیلی بازیگری نامآشنا است که بارها نقشآفرینیهای او مورد تحسین خاص و عام قرار گرفته است. در کارنامه این هنرمند پیشکسوت آثاری با موضوعات گوناگون دیده میشود؛ از نقش شمر «مختارنامه» تا شخصیتهای محبوب «روزی روزگاری». فصل دوم «حکایتهای کمال» تازهترین سریالی است که با بازی فیلی از شبکه دو پخش شد. آنچه در ادامه میآید گفتوگوی «رها» با این بازیگر در باب آسیبشناسی تلویزیون و سینما و همچنین فعالیتهای تازه اوست.
دامداری که تهیهکننده شده است
محمد فیلی با تاکید بر لزوم نظارت دقیق در ساز و کار تولید سریالهای تلویزیونی به خبرنگار «رها» گفت: در سریال «دمکش» که کار صدا و سیمای استان فارس بود و به اعتبار این نهاد بازی کردم اما تهیهکننده پول ما را نداد. اساسا او بدون ساز و کار اصولی تهیهکننده شده بود.
وی افزود: یا سریالی دیگر کار کردیم که تهیهکنندهاش یک دامداری داشت و از گاوداری به تهیهکنندگی رسیده بود. آن کار هم توقیف و پول ما خورده شد. ما که چند ماه کار کردیم در این میان چه گناهی کردهایم؟ مای که تنها کاری که بلدیم همین است و از این راه زندگیمان می گذرد. سوالم این است که چطور به این آدمهای از راه رسیده اجازه میدهند وارد فعالیت حرفهای شوند؟ ضمن این که شکایت ما هم به جای نمیرسد و کاری از متولیان برنمیآید. ما زمان نداریم که زندگی را متوقف کنیم و و دنبال پولمان باشیم.
فیلی ادامه داد: همین سریال «حکایتهای کمال» هنوز پول من را نداده است. سوال اینجاست که آیا تلویزیون پول را داده است؟ اگر داده کجا رفته؟ و اگر نداده چرا به رغم تمام شدن کار پولمان را نمیدهد؟ این ها گلایههایی است که ما داریم و باید شنیده شود.
محمد فیلی در نمایی از سریال «حکایتهای کمال»
سریالها از ناظران کارنابلد لطمه خورده است
این بازیگر پیشکسوت در پاسخ به این سوال که مهمترین مشکل حال حاضر تلویزیون را چه میدانید گفت: زمانی ناظران کیفی داشتیم که محصولات مختلف را میدیدند و به کیفیت آنها نمره میدادند. ناظران کیفی آن زمان مو را از ماست بیرون میکشیدند و این گونه کارها با کیفیت میشد. این اتفاق در حال حاضر نمیافتد و گاهی خودمان ضعفها را میبینیم و حتی بدون اصلاح، پخش میشوند. کیفیت سریالهای دهه ۶۰ با سریالهای امروز زمین تا آسمان فرق دارد و مردم هنوز آنان را میبینند ولی امروز کارها گاهی کیفیت خوبی ندارند و ما هم که تخصصمان نیست میتوانیم کارگردانی کنیم. این دست کارها خلاقیت و زیبایی ندارند.
او یادآور شد: در گذشته، ناظران کیفی کسانی بودند که تلویزیون را میشناختند و با مختصات آن آشنا و برنامهساز بودند. آنان بر اساس علم و تجربه خود فیلمنامه، زیبایی و انسجام متن و بازیها و همه عناصر کار را بررسی میکردند.
فیلی همچنین گفت: موردی داشتیم که کسی برای نقشی انتخاب شد اما در نهایت آن نقش به کسی دیگر فروخته شد. یکی از آسیبهای فقدان نظارت دقیق، دادن اجازه فعالیت به کارگردانها و تهیهکنندگان نابلد است.
شبکه خانگی گرفتار مافیا است
محمد فیلی در پاسخ به این سوال که چرا در آثار نمایشی خانگی حضور ندارد، گفت: حتما علتی دارد که باید از سازندگان پرسید؛ شاید با ما خوب نیستند. تاکنون با پلتفرم کار نکردهام و دعوت هم نشدهام. این سیستم، مافیای خودش را دارد و صرفا با عدهای مشخص کار میکنند؛ مگر کسانی که سرمایه آورده باشند.
وی افزود: البته باید این را هم بدانیم که همه کسانی که در این فضا کار میکنند لزوما پیشنهادات خوب و دستمزد بالا نداشتهاند. گاهی قیمتها اندازه تلویزیون است اما این گونه عنوان میشود که پول بیشتری گرفته شده است که این جالب نیست. آدمهای فعال در عرصه نمایش خانگی چند نفر مشخص هستند که همه آنان را میشناسند و امیدوارم حرمت همه هنرمندان را نگه دارند و باعث دلخوری نشوند.
روزی روزگاری و مختارنامه من را به چالش کشیدند
این بازیگر در پاسخ به این سوال که بازی در کدام نقش او را به چالش کشیده است عنوان کرد: سریال «روزی روزگاری» اولین کار رسمی و حرفهای من بود که در آن دو نقش را بازی کردم و بازی در نقش شمر در سریال «مختارنامه» که بسیار متفاوت از سایر کارهایم بود برایم چالش برانگیز بودند و این کارها سختی بیشتری داشت.
وی در توضیح کار محبوب در کارنامه کاری خود خاطرنشان کرد: وقتی مردم کاری را دوست دارند یعنی ما قبول شدهایم چون نمره قبولی ما را مردم میدهند. همه کارهایی که با امرالله احمدجو (روزی روزگاری، شاخههای بید و تفنگ سر پر) و داوود میرباقری (مختارنامه) انجام دادهام را دوست دارم. همچنین «روزهای به یاد ماندنی» مرحوم همایون شهنواز از جمله کارهایی است که دوستش دارم.
فیلی در پاسخ به این سوال که کاری بوده که از حضور در آن پشیمان شده باشد گفت: بله از این کارها هم داشتهام؛ کارهایی که ابتدا خیلی خوب ارائه میشود ولی وقتی وارد گود میشوی، میبینی که چیزی که فکرش را میکردهای نبوده است.
اگر بازیگر نمیشدم مربی ورزشی میشدم
این هنرمند پیشکسوت در پاسخ به این سوال که اگر بازیگر نمیشد چه کاری را به عنوان حرفهاش پیش میگرفت گفت: مربی ورزشی میشدم چون از بچگی ورزشهای مختلف انجام میدادم و ژیمناستیک را به صورت حرفهای کار میکردم و عضو تیم ژیمناستیک فارس بودم. در ادامه مدرک درجه یک مربیگری گرفتم و چند دوره داور بینالملی بودم. در مقطعی که استخدام فرهنگ و هنر سابق شده بودم چون حقوق ثابت داشتم تصمیم گرفتم که به بازیگری بچسبم؛ البته در ژیمناستیک هم حقوق قراردادی داشتم اما زور استخدام شدن چربید و کم کم ارتباطم با ورزش کم شد.
از شهرت سوءاستفاده نکردهام
وی در توضیح تلاشش برای اخلاقمدار بودن در شهرت گفت: هیچ وقت از شهرت سوءاستفاده نکردم. عقیدهام بر این است که وقتی مردم را دوست داری و به تو احترام میگذارند چرا خرابش کنی. بنابراین سعی کردم هرگز خلافی حتی در حد رد کردن چراغ قرمز نداشته باشم.
فیلی همچنین بیان کرد: لذت بخش ترین قسمت بازیگری برایم برخورد و استقبال مردم است. این که مردم تو را میشناسند و محبت دارند حس و حال خاصی دارد.
با سهیلیزاده همکاری دارم
محمد فیلی درباره فعالیتهای کنونی خود توضیح داد: این روزها مشغول بازی در سریالی به کارگردانی حسین سهیلیزاده هستم که هنوز اسم ندارد. سریال بسیار خوبی است و مایههای طنز دارد و هنگام تولید آن لذت میبریم و هرشب آفیش هستم و کار میکنم. موضوع کلی قصه مرتبط با قاچاق وسایل مصرفی و خوراکی است. سریال درباره کسانی است که طمع میکنند چیزهایی را بخرند و با قیمت بالاتر بفروشند. برای ساخت این کار ماههای قبل در روستای خاوه (از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین) مشغول به کار بودیم و این چند ماه آخر میدانگاهی در شهرک غزالی ساختهاند که فیلمبرداری آنجا انجام میشود.
این بازیگر افزود: نقشم شبیه یک کدخدا در روستاست؛ فردی به نام رضا که مهاجری هستم که از منطقه فارس به کرمان آمدهام. با لهجه شیرازی صحبت میکنم اما لهجه کرمانی و شیرازی نزدیک به هم هستند.
وی تصریح کرد: چند ماه درگیر بازی در این سریال بودم و همزمان در آثار مختلفی چون «قول مردونه»، «بچه مهندس»، «در و تخته» و «حکایتهای کمال» در نقشهایی کوتاه بازی کردم.