به گزارش خبرنگار رها، سریال «آلا» در حالی در شبکه سه به پایان رسید که کیفیت آن از حد متوسط فراتر نرفت. شکیل مظفری بر اساس فیلمنامه امیرعباس پیام و سمانه نامدار داستان چند خانواده را روایت کرد که گره دراماتیک آنها موضوع «فرزندآوری» بود.
تلویزیون بارها سراغ سوژه فرزندآوری رفته که سریال اپیزودیک «تازهوارد» یکی از نمونههای متاخر آن است. هم این سریال و هم «آلا» اما نتوانستند دغدغهای مهم را به شکل اصولی به تصویر بکشند.
مثلا «آلا» دنبال این بود که بگوید فرزند مایه برکت است. یا با پیشرفتهای فنی کشور در سن بالا میتوان صاحب بچه شد. یا امکانی به اسم رحم اجارهای، باروری تخمک و… وجود دارد. دیدن توان علمی کشور مایه دلگرمی و افتخار است؛ منتها سازندگان «آلا» قدرت کافی برای دراماتیزه کردن چنین موضوعاتی نداشتند و در هر قسمت اطلاعات خشک و خالی به سمت مخاطب روانه میشد. به عبارتی سریال، قصه جذاب و همراهیبرانگیز نداشت.
طراحی شخصیتها و کشمکش دراماتیک آنها نیز به گونهای نبود که برای بیننده انگیزه تماشا ایجاد کند. داستان در سطح روایت میشد و گرههایی مثل ازدواج اجباری، سرکوفت زدن به زن نابارور، ترس مردی که مشکل باروری داشت و… به شکل بدیهی و کلیشهای به سرانجام میرسیدند.
در نهایت نیز به سیاق اغلب سریالهای تلویزیونی، کاراکترهای «آلا» خوشبختند شدند! این اتفاق هم به شکل سریع رخ داد و در قسمت آخر، یک موزیک-ویدئوی ۱۰ دقیقهای شاهد بودیم که همراه با نریشن، موسیقی شاد و تصاویر مختلف، خبر از عاقبت بخیری آدمها داد.
تلویزیون سراغ ایدههای ارزشمند میرود ولی باید شیوه پرداختن به آنها نیز توام با خوشسلیقگی و نوآوری باشد. سریالهایی چون «آلا» مصداق پسرفت و نیز هدردادن سوژه، بودجه و وقت مردم هستند.