محمدرضا کاظمی؛ رها، پنجمین و آخرین برنامه صبحگاهی تلویزیون که در رها به آن میپردازیم «ایران من» است که هر روز صبح از شبکه افق سیما به پخش میشود. در این گزارش مروری داریم بر نقاط قوت و ضعف این برنامه که ساعت ۱۰ صبح و بعد از پایان دیگر برنامههای صبگاهی روانه آنتن میشود.
مجریان
فصل اول «ایران من» سال گذشته با اجرای مصطفی امامی و عترت افشار روی آنتن رفت و فصل جدیدش این روزها با سه مجری پخش میشود. سعید شهبازی، عترت افشار و علی انوری مجریان این برنامه هستند که نمیتوان یکی از آنها را به عنوان نفر اصلی برنامه نام برد، هر سه نفر در طول ۸۰-۹۰ دقیقه برنامه در استودیو حضور دارند، با یکدیگر اخبار را مرور میکنند، با مهمانهای تلفنی همزمان گفتوگو میکنند و فقط در زمانهایی که مهمان حضوری در برنامه حاضر میشود، (با توجه به سوژه بحث) یکی از مجریان مقابل مهمان مینشیند و برنامه را اجرا میکند. این برنامه در مجموع در زمینه اجرا برنامه پیشرفت خوبی نسبت به سری قبل داشته است.
دکور و آیتم
دکور «ایران من» نسبت به دیگر برنامههای صبحگاهی سیما چندان بزرگ نیست؛ اما یک برگ برنده مهم دارد و آن ویدئووال موجود در استودیو است که هم کارکرد جذابیت برای پسزمینه مجریان برنامه و مهمانها دارد و هم برای بخشهای مختلف (مثل معرفی مهمانها، اخبار، سوژههای خبری و…) از آن استفاده میشود. در حقیقت به نظر میرسد تیم تولید برنامه به جای اینکه به فکر وسایل خاص و میز و صندلیهای ویژه برای برنامه باشند، با یک تکنولوژی جدید، فضای متفاوتی را برای دکور برنامه ایجاد کردهاند.
یکی از ضعفهای اصلی برنامه «ایران من» نداشتن آیتمهای کافی تولیدی در میانه برنامه است. در بسیاری از دقایق هر قسمت باتوجه به طولانی شدن بحث میان مجریان، پاسکاری آنها سر یک سوژه خاص بیش از اندازه طولانی میشود و چون آیتمی برای برنامه ساخته نشده، مجریها مجبورند هر خبر یا سوژهای که در هر قسمت دارند را تا جای ممکن کش دهند تا آنتن پر شود! در حالی که این مسئله با ساخت چند آیتم کوچک ۳-۴ دقیقهای برطرف میشود و مجریها هم نیاز نیست در هر قسمت از زندگی شخصی خود، فرزندانشان، اقوام، همسایهها و… مثال بزنند!
از مهمترین بخشهای برنامه «ایران من» مثل اکثر برنامههای صبحگاهی سیما، بخش اخبار و پیگیری اتفاقات روز است. اما در این برنامه برخی موضوعات به طور ویژه بررسی میشود و شاید در چند روز متوالی یک سوژه با حضور کارشناسان مختلف بررسی شود. مثلاً در هفتهای که گذشت سوژه آتشسوزی جنگلهای شمال کشور، آلودگی هوا، تعطیلی مدارس و مهدکودکها جزو سوژههای خاص برنامه بود که با حضور کارشناسان مختلف و از زوایای گوناگون به آن پرداخته شد. به طور ویژه درخصوص آتشسوزی، کارشناسانی از هلال احمر، سازمان مدیریت بحران استان مازندران، آتش نشانی و… به صورت حضوری و تلفنی در برنامه حضور داشتند و آخرین وضعیت جنگلها را مخابره میکردند.
کنترل حواشی
خط مشی شبکه افق در تمام برنامهها و اثار تولیدی و تامینی آن محسوس است و «ایران من» هم توجهی ویژه به مسائل مذهبی، سیاسی دارد و موضوعات اجتماعی را هم از یاد نمیبرد. این ممیزه را میتوان امتیاز «ایران من» دانست؛ اما طبعا باید عنصر سرگرمی در برنامه بیشتر شود و نیز با گستردهتر کردن سوژهها مخاطب بیشتری جذب کرد.
از سوی دیگر، سری اول «ایران من» با برخی اظهرنظرهای مجری گرفتار حواشی بیهوده شد. فصل دوم «ایران من» کمتر به سراغ حواشی رفته و باوجود بررسی سوژههای روز اجتماعی و فرهنگی، به موضوعات حساس اصولیتر و حرفهایتر نگاه کرده است.
در کل میتوان گفت که «ایران من» اگر ضعفهایی مثل نداشتن آیتم و دکور جذاب را برطرف کند، میتواند به یک برنامه موفق در میان آثار صبحگاهی سیما تبدیل شود.