مصطفی قاسمیان، رها؛ یکی از آثار موردانتظار و پرستاره چهل و چهارمین جشنواره ملی فیلم فجر، «زنده شور» ساخته کاظم دانشی فیلمساز موفق سالهای اخیر است که بالاخره در روز پنجم این رویداد، در سالنهایی شلوغ و با حضور چشمگیر اهالی رسانه به نمایش درآمد. در ادامه متن و حاشیه رونمایی از این فیلم را از ۳ منظر میخوانید.
قصه و حالوهوا
فیلم با فضایی جنوب شهری، شبیه به «شنای پروانه» آغاز میشود، اما در ادامه به سمت ژانر درام دادگاهی تغییر مسیر میدهد؛ ژانری که پیشتر نمونهای مشابه از آن را در «علفزار» ساخته خود کاظم دانشی دیده بودیم. داستان «زنده شور» درباره قاضی اجرای احکامی است که برای اجرای حکم قصاص ۵ نفر به زندان میرود، اما تحتتأثیر اتفاقی غیرمنتظره تصمیم میگیرد تا جایی که میتواند برای نجات آنها از اعدام تلاش کند. برخی از عناصر و موقعیتهای این فیلم پیشتر در «ملاقات خصوصی» نیز دیده شده بود.
ارزیابی کوتاه
«زنده شور» اثری متوسط با سوژهای حساسیتبرانگیز است؛ سوژهای که بخش عمده جذابیت و امکان خلق موقعیتهای تأثیرگذار فیلم را به فیلمساز هدیه میکند، اما او در فیلمنامه و کارگردانی نتوانسته متناسب با ظرفیتهای ایده، ارزش افزودهای چشمگیر خلق کند. یکی از مشکلات جدی فیلم را میتوان منطق گرهافکنی و گرهگشایی فیلم دانست؛ مثل مقاطعی که فیلمساز، حل بحران را بر عهده عناصری میگذارد که پیشتر معرفی نشده و ناگهان ظاهر میشوند. در مقابل، بازیهای قابلقبول و بعضاً خوب بازیگران، از معدود نقاط قوت «زنده شور» به شمار میآید که تا حدی ضعفهای ساختاری اثر را پوشش میدهند.
واکنش اهالی رسانه
در میان آثار چهل و چهارمین جشنواره فیلم فجر، «زنده شور» را میتوان یکی از آثار بحثبرانگیز دانست که پس از اکران، گعدههای ریزودرشت فراوانی را در راهروهای پردیس سینمایی ملت به راه انداخت. نظرات درباره این اثر هم بسیار متناقض بود و میشد از یک فیلم بسیار خوب تا یک فیلم بسیار بد، در آنها شنید. تصمیم شخصیت اصلی «زنده شور» در میانه قصه که گره اصلی فیلم را به وجود آورد و مسیر قصه را تا حدی تغییر داد، یکی از موارد پرتکرار در بحثها درباره این اثر بود که عدهای از اهالی رسانه، باورناپذیر و نامتعارف میدانستند و عدهای باورپذیر و سینمایی.