مصطفی قاسمیان، رها؛ فیلم «آرامبخش» اثر سعید زمانیان که از جمله فیلمهای اول جشنواره فجر محسوب میشود، در روزهای گذشته با حواشی غیرسینماییاش سروصدای زیادی به وجود آورده بود، تا این که یکشنبه ۱۹ بهمنماه به کاخ جشنواره رسید. در ادامه متن و حاشیه رونمایی از این فیلم را از ۳ منظر میخوانید.
قصه و حالوهوا
«آرامبخش» به بحران میانسالی و چالشهای مادری مجرد در برابر سنتهای خانوادگی میپردازد و قصه زنی به نام «آرام» را روایت میکند که در آستانه ۴۰ سالگی، با فرزند پرورشگاهیاش به تنهایی زندگی میکند، اما خانواده پرجمعیت و پرماجرایش این استقلال را برنمیتابند و او را تحت فشار قرار میدهند. فیلم که تقریباً فضایی شهری دارد، داستان خود را با ریتمی آرام در خیابانهای تهران روایت میکند. «آرامبخش» از نظر مضمونی، شباهتهایی اندک به «برادران لیلا» هم دارد.
ارزیابی کوتاه
«آرامبخش» از لحاظ ساختاری، دو عیب بزرگ دارد: نخست بازی تصنعی بازیگران، خصوصا الناز شاکردوست که در بسیاری از لحظات مهم، کوچکترین احساسی در چهره بروز نمیدهد و دوم تلاش واضح و آزاردهنده فیلمساز برای همسو شدن با ترندهای روز. دیالوگهای فیلم دچار مشکل جدیاند و بسیاری از جملات بیش از حد توضیحی و مستقیماند و به جای نشان دادن احساسات، مدام در حال «گفتن» آنها هستند که این واضح بودن، حس طبیعی بودن صحنهها را از بین میبرد. کارگردانی فیلم نیز رنگوبوی تلویزیونی دارد؛ با قابهای ساده، ریتم کند و فاقد عمق بصری لازم.
واکنش اهالی رسانه
رونمایی «آرامبخش» در چهل و چهارمین جشنواره فیلم فجر، واکنش منفی روزنامهنگاران و منتقدان زیادی را برانگیخت؛ تا جایی که در پایان نمایش فیلم، هیچکس سازندگان را تشویق نکرد. عده زیادی آن را فیلمی با فیلمنامه ضعیف و روایت پرتناقض دانستند و عدهای دیگری نسبت به پیشبینیپذیری چشمگیر فیلم نقد داشتند. شماری از خبرنگاران و منتقدان در طول اکران، در زمانهای مختلف سالن را ترک کردند تا مشخص شود «آرامبخش» نتوانسته با اهالی رسانه ارتباط برقرار کند.