چهارشنبه, ۷ مرداد , ۱۴۰۵ - ۲۹ جولای ۲۰۲۶
تاریخ‌سازی به شیوه‌ اکبر عبدی
166
قابلیت‌های بالقوه اکبر عبدی به اندازه‌ای بود که وی در همان دهه ۶۰، از سوی تفکراتی متفاوت به پروژه‌هایی متنوع دعوت شد و در همان دهه توانست چهره تاریخ‌سازی از خود به تصویر بکشد. بازیگری که توامان از توانمندی بالایی در ارائه نقش‌های جدی و کمدی برخوردار بود و استانداردهای موجه نقش‌آفرینی او نیز با مابه‌ازاهای چندانی در سینمای ایران مواجه نبود؛ درواقع عبدی توانست میان ارائه آکادمیک و آن‌چه تحت‌عنوان بازی کلاسیک شناخته می‌شد به یک ابتکار هوشمندانه‌ای برسد که خاستگاهی کاملا فردی داشت.

رها | مجتبی اردشیری: اکبر عبدی به‌واسطه چهره فتوژنیک، شیمی خاص و علاقمندی بالایی که به ارائه گویش‌های مختلف داشت، یکی‌ از منحصربه‌فردترین بازیگران تاریخ سینمای ما محسوب می‌شود.
بازیگری که در کنار تمام این‌ امتیازها، از یک‌ نمک، ذاتی در مواجهه با رخدادها برخوردار بود و همین قابلیت سبب شد تا ‌وی در ارائه اکت‌های جلوی دوربین، چندان دست به دامن اغراق نشود.
این قابلیت‌ها سبب شد تا عبدی در نخستین کارزار مستقل و جدی که برای وی پیش آمد (باز مدرسم دیر شد) به یکی از چهره‌های محبوب در سینما و تلویزیون‌ به‌شدت تشنه کشف استعداد پس‌ از انقلاب ایران تبدیل شود.
قابلیت‌های بالقوه عبدی به اندازه‌ای بود که وی در همان دهه ۶۰، از سوی تفکراتی متفاوت به پروژه‌هایی متنوع دعوت شد و در همان دهه توانست چهره تاریخ‌سازی از خود به تصویر بکشد. بازیگری که توامان از توانمندی بالایی در ارائه نقش‌های جدی و کمدی برخوردار بود و استانداردهای موجه نقش‌آفرینی او نیز با مابه‌ازاهای چندانی در سینمای ایران مواجه نبود؛ درواقع عبدی توانست میان ارائه آکادمیک و آن‌چه تحت‌عنوان بازی کلاسیک شناخته می‌شد به یک ابتکار هوشمندانه‌ای برسد که خاستگاهی کاملا فردی داشت. امضای مستقلی را پای خود می‌دید. در این متد، ابتکارات و بداهه‌های فردی، سهم شاخصی در درونی کردن‌ نقش و پذیرش آن‌ از جانب‌ مخاطب داشت.
مبرهن آن‌که این سبک خودساخته در طول ۵دهه اخیر، نه‌تنها مضمحل و واپس‌گرا نشد بلکه به‌واسطه ریزه‌کاری‌ها و توانمندی خاصی که می‌طلبید، از سوی بازیگرانی دیگر به ورطه تکرار نیفتاد و لوث نشد.
عبدی با این خصایص، در یک دوره طلایی خاص که‌ حاصل فعلیت اجتماع و بسترهای سیاسی آن بود، این شانس را داشت که با کارگردانان تازه‌نفس و خوش‌ذوقی همکاری کند. حاصل این همکاری‌ها اما درخشش‌های مستمر در دهه‌های ۶۰، ۷۰ و نیمه ابتدایی دهه ۸۰ بود. همکاری‌هایی که به خلق تیپ‌های مختلف منجر شد تا عبدی خیلی زود به مرد هزارچهره سینمای ایران ملقب شود.
وی حتی به این تاریخ‌سازی رسید که بازیگر نقش اصلی آثار ۳ کارگردان شاخص سینمای ایران یعنی مهرجویی، تقوایی و حاتمی باشد. مسیری که البته با نام‌های بزرگ دیگری نیز همراه شد تا عبدی در این زمینه نیز به یک رکورد کم‌نظیر در میان بازیگران سینمای ایران دست یابد.
کارنامه اکبر عبدی اگر در همان دهه ۶۰ نیز بسته می‌شد، همچنان تاریخ‌سازی او در سینمای ایران ماندگار می‌شد. او اکنون یکی از معدود بازیگران تاریخ سینمای ایران است که بیش از ۱۰ فیلم کالت دارد و یک کارنامه سنگین که حالاحالاها می‌شود آن را تماشا کرد و درباره‌اش حرف زد.

انتهای پیام/


دیدگاه خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *