به گزارش رها، سریال «مهمان کشی» به کارگردانی احمد کاوری از همان قسمتهای نخست، به دلیل سنتشکنی در روایت تاریخی بحثهای فراوانی را برانگیخت. اکنون که پخش سریال به اتمام رسیده راحتتر میتوان نظر داد که این سنتشکنی امری جسورانه تلقی شود یا یا محاسبهای اشتباه؟
مصادیق سنتشکنیها
استفاده از فلاشبکهای پیچیده، فضاسازی نسبتاً موفق در برخی صحنهها و به ویژه دیالوگنویسی به زبان عامیانه امروزی، مهمترین نشانههای سنتشکنی سریال هستند. نفس این ایده قابل ستایش است، اما چگونگی اجرای آن است که اگر درست انجام شود؛ تبدیل به نقطه قوت بزرگ یک اثر میشود. از این منظر «مهمانکشی» دچار ناپختگی شده است. بهخصوص دیالوگها که گاه سنگین و تصنعی و گاه بیش از حد پیش پا افتاده میشوند و این ناهمگونی، یکی از بزرگترین ضربات را به باورپذیری سریال وارد کرده است.
عدم یکدستی
یکی از دلایلی که «مهمانکشی» را ملالآور میکند، عدم یکدستی است؛ از جمله یکدست نبودن بازیها. چهرههایی همچون بهرام ابراهیمی و رحیم نوروزی حضوری باورپذیر در قالب شخصیتهای تاریخی دارند. این امر در مورد تعدادی دیگر از بازیگران صدق نمیکند. بهخصوص زنان که چندان موفق عمل نکردهاند و بیشتر شخصیتپردازیهایشان تیپیک و عمقنیافته است.
یکدست نبودن صدای شخصیتها دیگر ایراد «مهمانکشی» است. برخی بازیگران با صدای خودشان حرف میزنند و برخی دیگر صداگذاری شدهاند. این دوگانگی گاه تمرکز بیننده را بر هم میزند و لحن مجموعه را دوپاره میکند.
یکدست نبودن کیفیت تصویربرداری در سکانسهای مختلف دیگر ایراد فنی سریال است.
ملموسترین عدم یکدستی سریال که بیش از همه مخاطب را پس میزند، دیالوگنویسی آن است که گاهی سنگین (به سبک ادبیات کلاسیک) و گاهی بیش از حد عامیانه است.
مسلم بن عقیل| بهراد محمدی
نداشتن تصویر ذهنی از یک بازیگر در قالب نقشهایی مهم مانند شخصیت مسلم بن عقیل، میتواند به پذیرش او توسط مخاطب کمک کند. این اتفاق اما درباره بهراد محمدی چهره جدید «مهمانکشی» به شکل کامل رخ نداده است. او یکسره ناکام نیست ولی تلاش او و کارگردان هم تبدیل به اتفاقی ویژه نشد. همچنان امین زندگانی در «مختارنامه» بهترین تصویری است که مخاطب از مسلم در ذهن دارد.
یزید| پژمان بازغی
پژمان بازغی در نقش یزید ظاهر شده، اما نتوانسته تصویری درست از او بسازد و عمق رذالت و پلیدی این شخصیت منفور تاریخی را چنان که باید منتقل کند تا کینه مخاطب را برانگیزد. ادبیات امروزی و غیر یکدست نیز بر این کاراکتر اثری منفی گذاشت. همچنین عدم دوبله صدای بازیگر باعث شده تفاوتی میان شخصیت یزد و نقشهای امروزی بازغی ایجاد نشود.
معاویه| بهرام ابراهیمی
بهرام ابراهیمی بازیگر باسابقه و توانایی است که در نقش معاویه حضور یافته. او با اینکه نسبت به بسیاری از دیگر بازیگران، حضوری بهقاعدهتر در سریال داشته و در لحظاتی مکر شخصیت را باورپذیر به تصویر کشیده، نتوانست تصویری ماندگار به ثبت برساند. همچنان نقش بهزاد فراهانی در «امام علی(ع)» در ذهن مخاطب پررنگتر است.
ابن زیاد| حسام منظور
تصویری که مخاطبان از فرهاد اصلانی در قامت ابن زیاد سریال «مختارنامه» دارند، چنان ماندگار است که کار را برای دیگر بازیگرانی که میخواهند ایفاگر نقش این شخصیت شرور باشند، سخت است. حسام منظور اما از عهده ماموریت برآمد و تا حد زیادی موفق به ترسیم خشونت و بیرحمی ابن زیاد شده است.
عمرو بن سعید اشدق| سیامک صفری
سیامک صفری را میتوان بهترین بازیگر «مهمانکُشی» دانست. او با پیشینه تئاتری خود، شخصیتی چندلایه و ملموس خلق کرده که گفتار و رفتارش باورپذیر است. تنها ایرادی که میتوان به آن اشاره کرد نزدیکی شخصیت صفری از نظر لحن بیان با کاراکتر «شاهمراد داروغه» در سریال «مهیار عیار» است که سال گذشته روی آنتن رفت.
حضور کمفروغ زنان
«مهمانکشی» از منظر بازیگران زن، وضعیت بدی دارد. انتخاب بازیگرانی چون مریم مومن و لیلا اوتادی برای ایفای نقشهای تاریخی در متن یک روایت مذهبی، از اساس تعجببرانگیز است. کارگردان هم نتوانسته استفادهای متفاوت از آنها کند. گریم و ظاهر امروزی و بازی کمجان آنها باعث شده تمایزی میان نقشآفرینیشان در ملودرامهای خانوادگی و این پروژه مذهبی-تاریخی احساس نشود.