مریم قاضیزاده، رها؛ آبان ماه به نیمه رسیده و یکی از مهمترین بحثهای این روزهای تئاتر کشور، چهلوچهارمین دوره جشنواره بینالمللی تئاتر فجر و حواشی آن است. جشنوارهای که هرچه به زمان برگزاری آن نزدیکتر میشویم، نگرانیهای اهالی تئاتر برای کیفیت اجرای آن بیشتر و بیشتر میشود.
برکناری رضایی و کنارهگیری اعضای شورای سیاستگذاری
همه چیز از برکناری نادره رضایی از معاونت هنری وزارت ارشاد آغاز شد. هرچند تا قبل از آن هم خبری از انتخاب دبیر جشنواره نبود و کسی برای سکانداری مهمترین اتفاق تئاتری کشور معرفی نشده بود اما برکناری رضایی سرآغازی شد برای انصراف تعدادی از اعضای شورای سیاست گذاری این جشنواره که نخستین نفر آنها اکبر زنجانپور بود.
بعد از کنارهگیری زنجانپور شهرام گیل آبادی نیز از این شورا کناره گرفت و کمی بعد حمید آذرنگ نیز که گمانهزنیها خبر از احتمال انتخاب او به عنوان دبیر جشنواره میداد هم به این جمع پیوست.
اما ماجرا به همین جا ختم نشد و معرفی محمد مهدی احمدی بهعنوان سرپرست معاونت هنری و بهتبع آن صدور حکم دبیری جشنواره برای سیدوحید فخر موسوی توسط وی، با واکنشهای متفاوتی همراه بود که از جمله این واکنشها میتوان به انصراف تعداد دیگری از اعضای شورای سیاست گذاری از جمله نسیم ادبی، مریم رحیمی، بهزاد آقاجمالی، ماهان عبداللهی و افرا افروز (به عنوان نمایندگان نسل نو) اشاره کرد.
انتخاب دیرهنگام دبیر و بیم کیفیت پایین جشنواره
هرچند با روی کار آمدن احمدی زمان زیادی طول نکشید تا دبیر چهل و چهارمین جشنواره بین المللی تئاتر فجر معرفی شد اما انتخاب دیرهنگام وی سبب شد تا بیمهای زیادی درباره کیفیت برگزاری این دوره از جشنواره بوجود آید.
بدون شک بخشی از نگرانیهای اهالی تئاتر به سابقه فخر موسوی و حواشی ناشی از انتخاب وی برمیگردد و اتفاقات رخ داده فضا را به سمت تردید درباره ثبات مدیریتی جشنواره برد چرا که در مدت زمان اندک از انتخاب دبیر جشنواره (هفتم مهرماه ۱۴۰۴) تا تاریخ برگزاری، زمان کوتاهی پیش رو قرار داشته و نمیتوان مطمئن بود که کیفیت آثار و برنامهریزی گروهها برای اجرای این رویداد بینالمللی به خوبی پیش رود.
انتخاب مشاوران عالی؛ راهی برای نجات؟
با تمام این حرفها، طی روزهای گذشته خبر رسید که دبیر جشنواره چهل و چهارم، قطبالدین صادقی و حسین مسافر آستانه را بهعنوان مشاوران عالی خود منصوب کرده است. انتصابی که شاید با توجه به تجربه این دو نفر، روزنه امیدی برای جشنواره محسوب شود چرا که حسین مسافر آستانه به واسطه تجربه دبیری این جشنواره در دوره بیست و چهارم و قطبالدین صادقی به دلیل کارنامه درخشان خود در زمینه تئاتر بتوانند در کنار فخر موسوی به هرچه بهتر برگزار شدن این رویداد کمک کنند. جشنوارهای که باید منتظر ماند و دید در مدت زمان باقیمانده میتواند به گونهای شایسته و درخور، ظاهر شود یا خیر؟