به گزارش خبرنگار رها، سالها پیش، استاد حمید سمندریان در فضای هنر ایران فعالیت داشت که خیلی از هنرمندان در ابتدای ورودشان به این حرفه، موقع معرفی خود میگفتند: «ما شاگرد استاد سمندریان بودهایم». اما مدتهاست که برخی بازیگران جدید برای معرفی خود میگویند: «در اینستاگرام بلاگر هستیم». البته نه همه شاگردان استاد، همهچیز تمام بودند و نه همه مجازیها فاقد استعداد و توان هستند. طبعا قضاوت درباره عیار هر کس مربوط به تماشای کار اوست.
از این معبر، عملکرد کارگردان سریال طنز «دستچین» را باید فارغ از بستر مجازی فعالیت او قضاوت کرد. پخش این سریال از سهشنبه ۱۸ شهریور، در شبکه دو سیما شروع کرده است اما بعد از سه قسمت نشانههایی امیدوارکننده از یک محصول استاندارد ندارد.
«دستچین» ماجرای جوانی اهل سبزوار را روایت میکند که در آستانه برگزاری مراسم ازدواجش، با مجموعهای از اتفاقات عجیب و پیشبینینشده روبهرو میشود. این سریال با بهرهگیری از لهجه بومی و رنگوبوی فرهنگی سبزوار، سعی در خلق طنزی اصیل و موقعیتمحور دارد.
سید مصطفی آزاد کارگردان و تهیهکننده این پروژه که خود از اینفلوئنسرهای شناختهشده خراسان محسوب میشود، این بار از دنیای مجازی پا فراتر گذاشته و اثری تلویزیونی را هدایت کرده است. او در این مسیر از بازیگرانی چون هادی عامل هاشمی، لاله صبوری، جلال شهبازنژاد، مهتاب کیان و همچنین کوروش شاهی (از چهرههای فضای مجازی) بهره برده است.
با پخش سه قسمت از این سریال، به نظر میرسد ایده کلی داستان و موقعیتهای طنز آن در مرحله «نوشته» از جذابیت و ظرفیت خوبی برخوردار بوده است. با این حال در مرحله اجرا و تبدیل متن به تصویر، کیفیت کار گاهی به سطح تولیدات اینستاگرامی نزدیک میشود. مشخص نیست چنین اتفاقی آگاهانه و طبق خواسته مدیران تلویزیون بوده یا حاصل عدم شناخت و تسلط کارگردان به مدیون تلویزیون است. در هر دو حالت، «دستچین» از منظر کارگردانی در تراز یک کمدی شاخص تلویزیونی نیست و نمیتواند مخاطب را راضی نگه دارد.
در میان بازیگران، هادی عامل هاشمی بازی باورپذیر و خوبی دارد. لاله صبوری و کوروش شاهی نیز در حد و اندازه کیفیت سریال، عملکرد خوبی داشتهاند. اما غیرباورپذیرترین شخصیت تا اینجای کار، «مینا» با بازی مهتاب کیان است. شیوه غیرطبیعی دیالوگگویی او، باعث شده تا مخاطب نتواند با کاراکترش ارتباط برقرار و همذاتپنداری کند.
البته تنها سه قسمت از سریال پخش شده است و قضاوت نهایی را به پایان کار موکول میکنیم. شاید ورق برای او و نیز کیفیت سریال برگردد. «دستچین» را میتوان آزمایشی جسورانه در تقاطع دنیای مجازی و تلویزیون دانست که قسمتهای ابتدای آن چنگی به دل نمیزند.