به گزارش خبرنگار رها، «پریزاد» ویژهبرنامه ماه رمضان شبکه نسیم است که با اجرای محمدرضا شهیدیفرد روانه آنتن میشود. این برنامه بهنوعی دنباله مجموعه «هزاردستان» است که بر پایه روایتهای مردمی در گذشته از همین شبکه پخش میشد.
«پریزاد» برنامه استانداردی است؛ اما الگو و تم آن قبلا مورد استفاده قرار گرفته؛ هرچند تلاش کرده در محتوا شبیه محصولاتی مثل «ماهعسل» نباشد. در هر قسمت از این برنامه گفتوگومحور قصه زندگی آدمهای اطراف ما از زبان خودشان روایت میشود. روایتهای انسانی و تجربههای زیستی مردم ایران که در قالب ۳۰ قصه و ۳۰ برنامه با درونمایه تولد و امید که حوالی ساعت ۲۳ از قاب جادویی مهمانخانههای مردم ایران میشود.
مهمترین تفاوت «پریزاد» که تا اینجا یعنی قسمت چهارم، در این است که اشک و آه مخاطب را بهزور و با هر ترفندی در نمیآورد و روایتهای اجتماعیاش بیشتر در حوزه سلامت و پزشکی است. شاید همین خطکشی و چارچوببندی قصهها هم دست و چشم مخاطب را برای انتخاب و دیدن گفتگوهای شهیدیفرد با مهمانانش باز گذاشته است. از طرفی عنصر آگاهیرسانی در آن سهم بالایی دارد.
بازگشت مجری مطرح تلویزیون، یعنی محمدرضا شهیدیفرد، آن هم بعد از مدتها، برگ برنده «پریزاد» بهحساب میآید. چرا که همه آنهایی که بخشی از خاطرات تصویریشان از تلویزیون به «مردم ایران سلام» و «پارک ملت» باز میگردد، از دیدن دوباره شهیدیفرد در قاب تلویزیون لذت میبرند و آنهایی هم که هیچ نوستالژی از روزهای اوج تلویزیون ندارند، میخواهند ببینند اینهمه حرف و حدیثی که از شهیدیفرد در رسانهها میشود، چه مزهای دارد. بهقولمعروف آیا با شهیدیفرد گفتن، «پریزاد» دیدنی و پر مخاطب میشود یا نه؟!
از نقاط مثبت حضور یک مجری کاربلد و رویاروییاش با مهمانان در یک برنامه گفتوگومحور این است که مسیر گفتوگو با سوژهها در «پریزاد» بهدرستی هدایت میشود. پرسشها جزئی و جذاب است و حتی گاهی به نظر میآید فیالبداهه. اشک بیننده با جملات سوزناک و کلیشهای در نمیآید و آقای مجری در کنترل احساسات خود و مهمانانش و حتی بینندگانش موفق عمل میکند. هرچند با همه این اوصاف نمیتوان نتیجه گرفت با یک «شهیدیفرد» ویژه مواجه هستیم. جنس برنامه که مبتنی بر گفتوگوهای چالشی نیست، به او اجازه عرضاندام کامل نمیدهد.
در «پریزاد» با یک اتفاق نسبتاً نو در دکور و طراحی صحنه هم روبرو هستیم. باتوجهبه موضوع گفتوگوها، تصویر پشتصحنه، تصاویر زندهای از راهروی یک بیمارستان است که پزشکان و پرستاران در آن به فعالیت عادی و روزمره خود میپردازند. چیدمان صحنه و محل گفتوگو هم به سالن انتظار بیمارستانی شباهت دارد.
دیدن مهمانان برنامه شامل پزشک جراح، مسئول اورژانس، خانوادهای با یک بیمار خاص و… در این لوکیشن خاص، توجه و کنجکاوی مخاطب را هم جلب میکند. هرچند که این پرسش هم به ذهن بیننده خطور میکند که «پریزاد» چرا از شبکه نسیم پخش میشود درحالیکه محتوایش مناسب شبکه سلامت است؟
یکی دیگر از نکاتی که در برنامههایی چون «پریزاد» باید به آن توجه داشت این است که فرم و محتوای برنامه توسط سازندگان و اتاق فکر برنامه در مسیری قرار گیرد که همه بار برنامه روی دوش مجری گذاشته نشود و اصطلاحاً یک مجری و دیگر هیچ نشود.
باید دید که سوژهها و روایتهای «پریزاد» میتواند مخاطب حساس و پُر وسواس تلویزیون را در شبهای آینده بیشتر با خود همراه کند یا نه.