احسان ناظمبکایی، روزنامهنگار سینمایی: من و جشنواره فیلم فجر همسن هستیم. با فرازوفرود زندگیمان به سال چهل و چهارم رسیدهایم. باوجود رسیدن به میانسالی هنوز ده روز پرفشار جشنواره فجر برایم جالب است.
بخشی از آن به این برمیگردد که بهعنوان روزنامهنگار حوزه سینما در طول سال، خبرها، تصاویر و حواشی فیلمهایی که بهاحتمال زیاد قرار است در جشنواره اکران شوند را دنبال میکنم و دوست دارم زودتر نتیجه کارها را ببینم.
بخش دیگر به این برمیگردد که دیدن این حجم زیاد از فیلم در بازه زمانی محدود، یک ماراتن کاریست و باید بهعنوان یک فعال رسانهای در این حوزه، آنها را دید و دربارهشان گفت و نوشت. اصلاً فضا یک فضای کاریست و تفریح نیست. واقعاً این چه تفریحی است که چندین فیلم را مسلسلوار و بیوقفه ببینیم؟
بخش دیگر آن به تعامل با اهالی سینما برمیگردد. فضای جشنواره، تنها جایی است که اهالی رسانه و سینما بیواسطه و بیراه در رو، در کنار هم قرار میگیرند و مجال گفتوگوهای سریع و صریح وجود دارد. خیلی از اهالی سینما که در طول سال، کمیاب و نایاباند در این ده روز، کاملاً در دسترس قرار میگیرند.
بخش آخر اما بخش تجدید دیدار با دوستان همیشگی و همکاران سابق است. مقتضیات زمانه و شرایط کاری، باعث شده تا ما باوجود نزدیکی ذهنی و مراودات مستمر در فضای مجازی و تلفنی، در طول سال موفق به دیدن هم نشویم؛ اما در همین ده روز، کلی از دیدارها و خاطرات، تجدید میشود. یکجور صلهرحم به بهانه جشنواره فیلم فجر.