«میراث»؛ قصه‌ای که لکنت داشت

به گزارش خبرنگار رها، «میراث» به کارگردانی امین امانی و تهیه‌کنندگی کمیل سوهانی و امین امانی، تازه‌ترین محصول تلویزیون برای پرداختن به زوایای مختلف زندگی روحانیون است. امسال و پیش از این سریال، شاهد پخش «مرهم» و «مشاور» بودیم که شخصیت محوری هر دو، روحانی بودند. اما «میراث» چه زاویه نگاهی داشت و با چه کیفیتی به پایان رسید؟

«میراث» روایتگر قصه زندگی یک طلبه به اسم حاج جواد بود که در روستای خود به مردم خدمت می‌کرد. او متوجه می‌شود پدرش زنده است و در بیمارستان بستری شده. خواهران و برادران ناتنی جواد، نقشه کشیدند تا با دادن ارثیه پدری به او، یعنی یک کارخانه ورشکسته، خود را از یک بحران نجات دهند.

پیش از ورود سریال به ماجرای اصلی، زندگی طلبه در روستا به نمایش درآمد؛ جایی که جواد دستگیر همه بود. ارائه این مفهوم اما به دلیل کمدی ضعیف قصه، تبدیل به امتیاز «میراث» نشد؛ چون سازندگان با الگوهایی تکراری و قوام‌نیافته کمدی قصد تلطیف فضای سریال را داشتند.

در همان قسمت‌های ابتدایی، موضوع ازدواج مجدد پدر جواد، به همراه واکنش خواهران و برادران ناتنی که توام با شیطنت بود، خبر از نزدیک شدن سریال به خطوط قرمز می‌داد. این خمیرمایه هم به خدمت جذابیت سریال درنیامد؛ چون جواد خیلی زودتر از آنچه انتظار می‌رفت روی برخی اعضای جدید اثر مثبت گذاشت. اگر سازندگان «میراث» کشمکش بر سر اتفاقات مختلف و نیز چالش عقیده را پررنگ‌تر نشان می‌دادند، سریال هم از منظر قصه و هم نتیجه‌گیری تبدیل به اثری موفق‌تر می‌شد.

با این حال چندین فراز در سریال وجود داشت که از طلبه جوان یک قهرمان زمینی با آرمان‌های ملموس ساخت. نمود این مفهوم در برخی دیالوگ‌ها و سکانس‌ها به چشم آمد و مخاطب مثل قشر سیاه و خاکستری داستان، او را پذیرفت و تحت تاثیر هم قرار گرفت. نقطه قوت محتوایی «میراث» در همین بزنگاه‌ها است؛ اما متاسفانه سهم شعار هم بالا بود. حتی ورود قصه به قدرت فضای مجازی و گارد باز طلبه در قبال این پدیده را باید امتیاز دیگر این اثر تلویزیونی دانست.

کیاوش زارع‌طلب که خود نویسنده سریال هم هست؛ تصویری قابل‌قبول از یک طلبه گرفتار در مشکلات ناخواسته نشان داد. او غم، ترس و امید جواد را باورپذیر ارائه کرد و حتی جایی که غیرت خواهر ناتنی را داشت و یا از دست دیگران عصبانی می‌شد؛ عملکردش درست بود. از این جهت «میراث» توانست یک شخصیت بسازد که مثل دیگران است و در عین حال با ایمان و رفتارهای انسانی راهش را ادامه می‌دهد.

اشاره شد که آثار مثبت جواد بر دیگران با سرعت به نمایش درآمد. این ضعف در قسمت پایانی به اوج رسید که او کارخانه را سرپا کرد. شاید اگر تیم سازنده سریال، با تامل بیشتر قصه را روایت می‌کردند، نتیجه پذیرفتنی‌تر می‌شد و شخصیت اصلی هم از گزند ضعف‌ها خاصه در قسمت آخر مصون می‌ماند.

دیگر ایراد اصلی «میراث» لحن دوپاره آن بود. سریال حرفش را جدی می‌زد ولی هم‌ولایتی‌های جواد وصله ناجور روایت شدند. آن‌ها ابتدا مامور بودند تا کارهای جواد را به کدخدا گزارش دهند و در نهایت تحت تاثیر قرار گرفتند و کنارش ایستادند و سهمی در راه‌افتادن مجدد کارخانه داشتند. این چند نفر در حد تیپ باقی ماندند و شوخی‌های کلامی آن‌ها به کلیت اثر لطمه زد.

«میراث» که طبق شنیده‌ها سال‌ها پیش تولید شده است؛ از تعداد قابل توجهی از بازیگران مطرح بهره برد: لعیا زنگنه، داریوش کاردان، ثریا قاسمی، آرش نوذری، امیرحسین صدیق، آرام جعفری، شراره رخام، رامین راستاد، نصرالله رادش، پیام احمدی‌نیا، محمد شیری، زهرا سعیدی، بهراد خرازی، بهرام ابراهیمی و… در این میان، داریوش کاردان نقش یک روحانی که حکم راهنما و چراغ راه برای جواد داشت را خوب و اصولی ایفا کرد. ثریا قاسمی، این بار نقش منفی داشت که چندان موفق نبود. لعیا زنگنه هم نقشی را بازی کرد که فاقد چالش بود و در کارنامه‌اش ماندگار نخواهد شد.

مجموع بازدید «میراث» در تلوبیون زیر ۶۰۰ هزار است که آمار خوبی محسوب نمی‌شود. فعلا تنها ملاک برای سنجش محبوبیت این اثر، سامانه تلوبیون است که نشان می‌دهد سریال صاحب جایگاهی مطلوب پیش مخاطبان نشده است.